Με τη δύναμη του νησιού μου!!

Σήμερα πάλι πνίγηκα λίγο!! Η επιθυμία μου να μιλήσω, ήταν τόσο έντονη που δε γινόταν να αντισταθώ!!
Τα μέρη γνώριμα... Το νησάκι μου πιο όμορφο από ποτέ! Με λίγο ήλιο, σαν άνοιξη!! Η θάλασσα γυαλί να την περπατήσεις!! Τι όμορφη εικόνα!! Μου είχε λείψει!! Παρέα, το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς μου! Φυσικής και μη!! Όλοι πάντως αγαπημένοι μου!
Τα γέλια έδωσαν και πήραν!! Και θα συνεχίσουν σίγουρα!! Πάντα τα καλύτερα θα είναι αυτά που ακόμα δεν έχουν έρθει! Είναι μια βδομάδα που θα αγαπώ πολύ και θα τη σκέφτομαι με λαχτάρα τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθώ εδώ!!
Το πρωί κατέβηκα στη χώρα για να χαζέψω λίγο τα όσα ανοιχτά μαγαζάκια!! Το τοπίο ειδυλλιακό για τα δικά μου γούστα!! Ένιωθα σα λουλούδι που άνοιγε τα πέταλά του στον ήλιο για να τον νιώσει σε κάθε σπιθαμή του!! Ανεβαίνοντας και πάλι στο χωριό με το αμάξι, σκέφτηκα πόσο όμορφα θα ήταν να κοιμόμουν και να ξυπνούσα μέσα σε αυτή την ομορφιά!! Να ανοίγω κάθε μέρα μια μεγάλη αγκαλιά για να χωρέσω συναισθήματα, λέξεις και εικόνες που θα αγαπούσα ανά τον καιρό! Μα μετά σκέφτηκα πως στη μεγαλούπολη με περιμένουν!! Ή έστω, εκεί είναι το μέρος που θα συναντηθούμε ξανά! Δε γίνεται εγώ να φύγω!! Μα δε θέλω κιόλας να χάσω όσους βρίσκονται εκεί!!
Τελικά, πόσο όμορφο και άσχημο παράλληλα είναι να δένεσαι με τους ανθρώπους!! Τόσο που σε κάνει να μένεις βράχος ακλόνητος σε ένα μέρος! Και να νιώθεις όμορφα γι' αυτό! Κι όλα αυτά, χωρίς να στο ζητήσει κανείς!! Απλά ένα "μου λείπεις" να σε φωνάζει πάλι πίσω λες και δεν έχεις καμία δουλειά εκεί που βρίσκεσαι τώρα...
Νομίζω πως στο όνειρο προστίθεται κάτι ακόμα... μέχρι σήμερα υπήρχαν τα πρόσωπα, η θάλασσα και η μουσική... πλέον, το τέλειο ολοκληρώνεται με την τοποθεσία! Θέλω να σας δω όλους μια μέρα εδώ, στην Πάρο μου, στο νησί που πάντα θα νιώθω πως βλέπω πρώτη φορά!!! Που θα ζούμε σα να μη σκεφτόμαστε το μετά! Όπως μου αρέσει!! Αυθόρμητα!!!
Ας ελπίσουμε πως η τύχη μου θα ακούσει!!!
Ώρα να ονειρευτώ...
Καληνύχτα!!

Ο δρόμος που μπορώ να περπατήσω και να χαζεύω γη και ουρανό να ενώνονται...
τι πιο όμορφο...

Μεγάλη αγάπη..

Είναι που είμαι συναισθηματικός άνθρωπος και δεν μπορώ να ξεχάσω λεπτό όσα νιώθω..
Είναι που έχω τον ίδιο ενθουσιασμό σα να μην έχει περάσει ούτε στιγμή από την πρώτη μας αγκαλιά..
Είναι που δεν θέλω να χαρίσω αυτό το τραγούδι σε κανέναν άλλο, ακόμα κι αν μπορώ!
Είναι που αυτό το κοριτσάκι που κάποτε γνώρισα, με τις φλόγες που έβγαζαν τα μάτια της απλά στο άκουσμα του ονόματος "Παντελής", μου έχει κλέψει για πάντα την καρδιά...

Παντοτινή μου αγαπημένη...

Ο τελευταίος μονόλογος του έτους

Κοίτα πότε έφτασε η 31/12/2012!! Έφυγε άλλος ένας χρόνος και φορτώθηκε στην καμπούρα μας! Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, θέλω να κάνω την εκτίμησή μου για το έτος που μας χαιρετά... Γυρίζω πίσω και βλέπω όμορφα, άσχημα, σκαμπανευάσματα, αδράνειες... όλα! Φαίνεται γεμάτος χρόνος μάλλον... Για πρώτη χρονιά μετά από τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, δεν είχαμε απώλειες... Τουλάχιστον σωματικές! Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό είναι η αλήθεια! Απ' την αρχή του χρόνου οι αλλαγές ήταν εμφανείς! Μετακόμιση ξανά, αυτή τη φορά η διαδρομή ήταν Άρτα-Αθήνα. Η ζωή έπρεπε να αναδιοργανωθεί αναγκαστικά! Κι όχι μια, αλλά δύο φορές!! Πλέον, αυτός ο τομέας τακτοποιείται και μπαίνει σε ένα πολύ όμορφο στάδιο! Νιώθω το σπίτι μου πιο σπίτι απ' το καθένα. Μου παρέχει ασφάλεια που δεν πίστευα και αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι!! Είναι η φωλίτσα μου!! Πλέον στο προηγούμενο σπίτι μου μένει ο Αναστάσης με τη Γλυκερία μας! Ναι, είναι μας! Ξεκίνησαν να συζούν!! Είναι τόσο όμορφο που προστίθεται άλλο ένα μέλος στην οικογένεια! Έτσι το νιώθω!! Η χρονιά επίσης είχε πολύ τρέλα! Πίστευα ότι ήξερα τι ήθελα, αλλά μάλλον έκανα λάθος! Πλέον όλα είναι τόσο όμορφα... είμαι πολύ ικανοποιημένη, μην είμαι αχάριστη!! Αλλά πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης!! Ο ψυχολογικός τομέας, που είναι ο βασικότερος για εμένα, είναι στα up του!! Οι άνθρωποι που αγαπώ είναι κοντά μου... αν εξαιρέσουμε τους γονείς μου που για άλλη μια χρονιά μου λείπουν απίστευτα κι ας μην το ξέρουν... Αυτός ο χρόνος όμως είχε και άσχημα... Φοβάμαι ότι χάνω κάποιους άλλους ανθρώπους που αγαπώ αφάνταστα... και αυτοί είναι οι νονοί μου... ο δεύτερος πατέρας μου ξαφνικά χάνεται!! και αν τελικά πέσω μέσα, πραγματικά η απώλεια θα είναι μεγάλη! Ας ελπίσουμε ότι τελικά θα είναι ένας άσχημος εφιάλτης... Αυτός ο χρόνος όμως, μέσα από την άσχημη οικονομική κατάσταση, που δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι ατομική αλλά μαζική, μου έμαθε κάτι. Πηγαίνοντας εγώ για τα τελευταία πρωτοχρονιάτικα ψώνια, αγορασμένα απ' το υστέρημά μου ή απ' το περίσσευμά μου, συνάντησα ανθρώπους άστεγους και μόνους, μέσα στο κρύο και τη βροχή... Ένιωσα τόσο μικρή κρατώντας τη μεγάλη μου σακούλα... Γι' αυτό, το μεγάλο μου δίδαγμα είναι πως, όσο έχω ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι μου και ένα μικρό πιάτο για το απαραίτητο γεύμα μου, δε θα ξαναπαραπονεθώ! Γιατί μπροστά σε άλλους είμαι πλούσια!! Γιατί έχω τα υλικά αγαθά που δυστυχώς θεωρώ αυτονόητα και τους ανθρώπους που αγαπάω δίπλα μου!! Όσα περιμένω απ' το 2013 είναι πολλά και καλά!! Και νομίζω ότι όλα είναι πολύ κοντά!! Πως γίνεται άλλωστε να μην τα περιμένω, αν το 2012 με αφήνει με τόσο υπέροχο τρόπο...!! Θέλω να αποχαιρετήσω με αυτές τις όμορφες σκέψεις αυτό το χρόνο για να έρθει με την ίδια καλή διάθεση ο νέος! Γιατί η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται λέει ο λαός!! Κι αν ισχύει, θέλω να έχω την αφρόκρεμα της ζωής στο μυαλό μου! Καλή μας χρονιά, με θετική σκέψη, πολύ διάθεση για ζωή, με τους αγαπημένους μου ανθρώπους αναπόσπαστο κομμάτι μου και φυσικά με υγεία! Γιατί χωρίς τα δύο τελευταία, δε θα έχει νόημα!!

Χαρές, χαρές και πάλι χαρές!!!

Σήμερα παραδόξως, έχω ανεξάντλητα καλή διάθεση!!! Κρίμα που τελειώνει η μέρα όπου να 'ναι... Θες που ένιωσα μετά από καιρό πως προσέφερα κάτι; πως κατάφερα κάτι με τον κόπο μου? Ήταν όλα μαζί... Πρόσωπα, καταστάσεις... όλα με οδηγούν σε όσα έχω αγαπήσει και έχουν σημαδέψει τη ζωή μου!! Και πραγματικά, το κουτάκι με αυτή την ομορφιά, έφτασε στα χέρια μου τόσο άθικτο, με τόση απ' τη γνωστή μου αφέλεια και τόσο απ' τον χαρακτηριστικό ενθουσιασμό μου, που πραγματικά είχα ξεχάσει πόσο υπέροχο είναι... Φωτεινό, γυαλιστερό, και καθαρό. Γυάλινο αλλά χωρίς δαχτυλιές.. Βγαλμένο από παραμύθι! Με μια χρυσόσκονη μέσα που όταν πέφτει κάνει αυτό το μαγικό ήχο που ξέρουμε από τα παιδικά που βλέπαμε μικρές.. Αυτή η απερίγραπτη χαρά που θέλει να βρει μια αμυχή και να βγει έξω, αλλά πάντα θα είναι λες και δεν μπορεί να ξετρυπώσει από πουθενά και κοντεύει να με πνίξει με έναν τόσο υπέροχο τρόπο!!! Σήμερα ήταν "το τρίτο και καλύτερο"! Δίπλα μου μια καρδιά που ο ρυθμός της καταφέρνει να με κάνει να πετάω από χαρά... Ποτέ δεν θα καταλάβει κανείς, ακόμα κι εγώ, πως μπορεί να συμβαίνει.. Τα μέρη, γνωστά! τα πρόσωπα κάπου κάπου αλλάζουν, αλλά είναι ωραίο κι αυτό! το θέμα είναι ότι όποτε συμβαίνει, μου αποδεικνύει πως η διάθεση πάντα θα υπάρχει! Αρκεί να υπάρχουν λίγοι σταθεροί άνθρωποι στη ζωή μου! Είναι γιορτές... Τώρα υποτίθεται πως η Αθήνα είναι στολισμένη... Αλλά και φέτος πρωτοτυπούμε... Όλος ο κόσμος Χριστούγεννα, εμείς συσκότιση!! Και κάπου εκεί είναι που πεισμώνω! Ε όχι πια!!! Όχι άλλη μιζέρια!!!! Και έτσι, εγώ σας πάω κόντρα... Πάω κόντρα σε όση κακομοιριά έχετε εσείς που βάζετε ακόμα το κεφαλάκι σας κάτω από μία στέγη!! Γιατί τίποτα δε θα γίνει καλύτερο με τον δικό σας τρόπο!! Αντίθετα απ' ότι με το δικό μου!!!!!!!

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις...

Πόσο ανάγκη είχα να γράψω για άλλη μια φορά...
Για άλλη μια φορά τα μάτια μου πονάνε και δακρύζουν... Αφού το υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναγίνει!!! Και να πεις ότι πέρασε καιρός... το πρωί ήταν που ορκίστηκα!! Μα να 'μαι πάλι στην ίδια θέση να μιλάω μόνη μου και να λέω γιατί απέτυχα γι' ακόμα μια φορά... Αλλά αυτή τη φορά ήταν αναπόφευκτο... το έχουμε ξαναπεί... ακόμα παιδί είμαι... δε θέλω να μου παίρνουν κάτι μέσα απ' τα χέρια... ακούγεται πολύ κακός αυτός ο "κτητικός" τόνος, αλλά δεν είναι!! Έτσι καταλάβαινα ένα χρόνο τώρα... ότι κάτι είχα δικό μου!! έστω και μικρό, αλλά κάτι!!! Μετά; τι; τίποτα! έρχονται και το σκοτώνουν με αντάλλαγμα λεφτά που ποτέ δε θα πάρω στα χέρια μου... είναι γι' άλλους αυτά... εγώ ότι είχα, πέταξε...
Μακάρι να βγω ψεύτρα... μακάρι να μη χρειαστεί να γράψω ξανά κάτι, γιατί κάθε φορά δεν είναι για καλό... κι ας είναι η μοίρα μου να πονέσουν ξανά τα μάτια μου... τι να γίνει... είναι πρόβλημα που αν και όποτε εμφανιστεί, θα το λύσω κι αυτό!!

Και τι μπορώ να πω για σένα
που να 'ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ' αγαπάς

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να 'σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ' αυτί
και να νικάμε

Ένα αστείο η ζωή...

Πόσο παράξενα εναλλάσσονται οι καταστάσεις στη ζωή... τα συναισθήματα μας για έναν άνθρωπο και η διάθεσή μας συνήθως επηρεασμένη από τους εξωτερικούς παράγοντες.
Γύρω μου και μέσα μου άνθρωποι κατά βάση χαρούμενοι ή λυπημένοι... κι άλλες φορές χαρούμενοι και λυπημένοι σχεδόν την ίδια στιγμή, με διαφορά λίγων λεπτών! Μπορεί να φταίει η ψυχοσύνθεσή μου, αλλά πλέον καταλήγω στο συμπέρασμα πως όλοι μας είμαστε δυνάμει κυκλοθυμικοί! Το θέμα είναι να βρεθεί ο λόγος για να βγει στην επιφάνεια!
Μα το πιο απίστευτο είναι πως αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε έναν άνθρωπο!!
Να, για παράδειγμα όταν ένας άνθρωπος μπαίνει στη ζωή σου για τα καλά με την όποια ιδιότητα, αυτομάτως οι απαιτήσεις και τα όσα δίνεις αλλάζουν. Ξαφνικά θα είναι αυτός που θα σε ακούσει στα προβλήματά σου, θα σου σταθεί, θα είναι ο ώμος που θα κλάψεις! Το ακόμα πιο σπουδαίο αλλά συνάμα και δύσκολο (όπως μου είπε κάποτε ένας άνθρωπος που αγαπάω απέραντα) είναι πως αυτός ο άνθρωπος θα ευτυχίσει με τη χαρά σου! Θα είναι εκεί να ζητωκραυγάσει την επιτυχία σου! Κι όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι προκύπτει! Είναι μια δύναμη ασυγκράτητη που τα προκαλεί όλα αυτά! Τόσα συναισθήματα συσσωρευμένα σε μια καρδιά, ένα είναι, ένα νου! Και ξαφνικά, τσουπ! όλα χάνονται! Μα βέβαια, αυτό δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε ξύπνησες στραβά και αποφάσισες ότι όλα όσα ένιωσες και είπες ανήκουν στο παρελθόν! Κάτι συνέβη! Και για την ακρίβεια κάτι καθοριστικό ή πολλά μαζί! Γιατί δε δικαιολογείται αλλιώς!! Μπορεί βέβαια η αρχή να ήταν μια απόρριψη. Είναι πράγματι σκληρό να σου παίρνουν πίσω όσα θεωρούσες μέχρι χθες κατάκτηση. Είναι επίσης λυπηρό να μεταλλάσσονται τα συναισθήματα και να πηγαίνουν από το ένα άκρο στο άλλο... Πονάει πολύ όντως, μα δε συγκρίνεται με την απώλεια όσων υπήρχαν μέσα σου. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το σημείο που ένα δικό σου κομμάτι φεύγει και μπαίνει στο συρταράκι με τις αναμνήσεις... και αφού μέχρι πριν σου ανήκε, τώρα θα σου λείψει! Κι από εκεί και ύστερα, ψάχνεις τρόπους να το συμπληρώσεις! Δε λέω, αν υπάρχουν άνθρωποι με αγάπη γύρω σου (εκτός πάντα οικογενειακού κύκλου) θα το συμπληρώσεις και κάποιες φορές θα ξεπεράσεις και όσες κακουχίες πέρασες! Κι αυτό, γιατί η ατόφια αγάπη έχει απίστευτη δύναμη!
Το θέμα λοιπόν είναι να μη χάνεις ούτε δευτερόλεπτο από τη ζωή σου. Είναι στη φύση μας να πληγώνουμε και να πληγωνόμαστε! Το θέμα είναι ακόμα κι εκεί να βρίσκουμε τη θετική πλευρά! Να παίρνουμε το καλό και ότι άσχημο να το πετάμε. Και μετά; να είμαστε έτοιμοι για τις εμπειρίες που ακολουθούν! Γιατί αν δεν είμαστε, απλά δε θα τις ζήσουμε όπως τους αρμόζει!
Το ζητούμενο σ' αυτή τη ζωή είναι να την περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται με παρέα πάντα ανθρώπους που υπάρχει αμοιβαία αγάπη...

Πάει καιρός...
Μια νέα Ιθάκη... με περισσότερες φουρτούνες...
Είμαι μακριά απ' όλους, μόνη στη μέση του πουθενά...
Πόσο πρέπει να δεχτώ αυτή την έμμεση-πνευματική επαφή;
"Είμαι εδώ κι ας μην επιβεβαιώνεται διαρκώς! και το ξέρεις!!"
Κουράστηκα να μην μπορώ να έχω κάποιον άλλον άνθρωπο να μου πει "σε καταλαβαίνω... κι εγώ αν ήμουν στη θέση σου, το ίδιο θα έκανα..."
Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος βρίσκεται 5 ώρες μακριά μου... μα άλλοι είναι ακόμα παραπέρα...
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό...
Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος βρίσκεται 51.80€ μακριά μου.........
Όσο σε έχει σιχαθεί το είναι μου, τόσο πιο κοντά μου έρχεσαι....