- Γιατί το κάνεις αυτό?
- Είναι πολλά!!
- Πες μου!! Ένα ένα με τη σειρά!! Εδώ είμαι να τα ακούσω γαμώτο!!
- Νιώθω καλά... συγγνώμη...!!
- Κι εδώ τίποτα? τίποτα δεν έχει μείνει πίσω??
- .............. !! Είναι και το ότι φοβάμαι!!
- Φοβάσαι? Μα τι λες?? εμένα?? θυμάσαι σε ποιον μιλάς?? Ποτέ!!
- Το ξέρω (?) αλλά δεν ξέρω τι!!
- Θέλω να ηρεμήσεις!! Όλα είναι καλά!! Αρκεί να με βοηθήσεις κι εσύ για να γίνουν ακόμα καλύτερα!! Αν το κάνεις, σου υπόσχομαι να δεις κάτι διαφορετικό!!
- Έχεις δίκιο!!
- Τέρμα τα δίκια!! Δε θέλω δίκια!! Απλά να με ακούς και να σκέφτεσαι πριν πράξεις!!

Έχει τελειώσει αυτή η περίοδος των 18... πέρασαν βλέπεις 2 χρόνια και βάλε απο τότε... πλέον δε θέλω να βλέπουμε μαζί όλα αυτά σε έναν καναπέ και να με καθησυχάζεις... θέλω μια ήσυχη θάλασσα (μιας και μπορώ να σου μιλώ γι' αυτή)!!!!! και ένα λιμάνι...!! όπως κι εσύ λαχταράς κάθε τόσο... (μα εσύ ξέρεις καλύτερα για λιμάνια!! Γιατί σωπαίνεις λοιπόν?)

Στο χέρι ένα τσιγάρο, στο ποτήρι λίγο κόκκινο κρασί και στο playlist αγαπημένα τραγουδάκια... κι ας με λέτε καταθλιπτική!! That's what I am!!! Κι όσα είναι χαρούμενα, μου θυμίζουν εσένα... που μέσα στο σκοτάδι μου έστω προσπάθησες (και τα κατάφερες) να δώσεις λίγο φως!!!
Ζω πάλι τα ίδια...
Ένα εξεταστικό σύστημα... έναν wannabe έρωτα... όλα επαναλαμβάνονται!!
Ρόδα είναι και κυλάει...
Μόνο που αυτή τη φορά πιστεύω πως όλα έχουν περισσότερο νόημα!!!
Κι ας θέλετε να με πείσετε πως όλα είναι μαύρα! Όχι!!! Εγώ βλέπω μαύρο, γκρίζο μα και λευκό!!! Και αυτό δε σημαίνει πως δεν έχω ζήσει τη ζωή κι από τις δύο πλευρές! Σίγουρα βέβαια είναι πολύπλευρη... μα είμαι πολύ μικρή για να έχω ήδη γνωρίσει κάθε της πτυχή... Καθετί στην ώρα του!!
Μα όχι!! Νιώθω μόνη μου!! Μα αλήθεια, δεν είμαι!! Έτσι νομίζω τουλάχιστον!
"Πες μου αν σου βγαίνει μια καλή κουβέντα... απλώς είμαι μόνη μου κι έτσι θα περάσει το βράδυ..."
Αντί να ακούσω ξανά γέλια, άκουσα κάτι όμορφο...
Μου έλειψες... ελπίζω να φτάσει μέχρι εκεί... έφτασε!!! Και το αντίστροφο θέλω να πιστεύω!!!
Και μετά όση παρέα προφταίνεις...

Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος...
Σου αξίζουν πολλά αν τα πράγματα είναι έτσι όπως φαίνονται!
Θα σου τα επιστρέψω όλα μια μέρα αν μου δοθούν οι ευκαιρίες!! Το υπόσχομαι στη ζωή μου!!

Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά
έχω πέσει χαμηλά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις...
Να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά
λίγο ακόμα μοναχά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
να με προσέχεις....

Είχα πέσει χαμηλά... πολύ!! Μα θα ανέβω πάλι!! Και θα είμαι μια Αυγουστίνα που είχες ξεχάσει πως είναι... και σχεδόν δεν τη γνώρισες ποτέ!! Κι όλα αυτά εξαιτίας σου... Απλά λίγο ακόμα μοναχά...
Δε θέλω να πω μεγάλα λόγια, ακόμα κι αν υπάρχουν φορές που τα νιώθω!! Όλα στην ώρα τους...!! Έμαθα να εκτιμώ κάθε λέξη της ελληνικής...

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη
να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος...

Μόνο που εγώ ξεποδαριάστηκα....

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις

μόνο που κόντεψα να χάσω τη ζωή μου ριψοκινδυνεύοντας για να τα ζήσω όλα...

Δε θέλω να σβήσω κάτι... αν ήθελα, θα το είχα κάνει ήδη...
Πριν τον αποχωρισμό, όταν γυρίσαμε το βλέμμα πίσω και κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο (τι κι αν αρνήθηκες να δεις τα μάτια μου...) ήταν υπόσχεση πως μια μέρα θα ξανασυναντηθούμε...
Να λοιπόν που αρχικά πίστεψα πως η στιγμή έφτανε... ήμουν λίγους μήνες μακριά... και να που τώρα όλα γυρίζουν ανάποδα... η ζωή μας πάλι χωρισμένη απο χιλιόμετρα που δεν αντέχεις...
χα!! Και υποστηρίζεις (και πάλι θα ήθελες να το πιστέψεις, μα εγώ σε ξέρω καλύτερα απο τον εαυτό σου!!) πως ο νότος δεν είναι μακριά απο τον βορρά... ούτε η δύση απο την ανατολή... είναι μικρή η χώρα...

μα δεν μου απέδειξες ποτέ οτι αυτό που έχουμε είναι μεγαλύτερο για να αντέξει...

Άλλαξαν πολλά από τότε... πότε?

που να βάλω το κεφαλαίο γράμμα για να αρχίσω την πρόταση....

Κάποτε αγάπησα αθώα... κάποτε είπα πως μίσησα... κάποια άλλη φορά αγάπησα πραγματικά πολύ... πώς στο καλό τα κατάφερα??
μια τριαντάρα γυναίκα της εποχής μου χτυπάει την πόρτα... δεν την αρνούμαι, μα κανείς άλλος δεν την δέχεται!! Δεν ξέρω γιατί!! Μια τόσο αθώα παρουσία είναι κρίμα να παραγκωνίζεται!! Θα μου πεις... άλλος πρέπει να ανοίξει!! κι όχι εγώ!! Να πάει σε άλλη πόρτα!! μα τι να κάνω που διάλεξε εμένα? ίσως φταίει ότι οι εμπειρίες μας είναι πολύ κοντά... γαμώτο δεν θα έπρεπε τα μάτια να θολώνουν!! ούτε στα μελλοντικά ευχάριστα, ούτε στα παρελθοντικά δυσάρεστα...

Που να βάλω την τελεία?

πόση σημασία έχουν τελικά τα σημεία στίξης... το αλατοπίπερο της γραφής και της ζωής...


Να, ξέρεις... είναι που λυπάμαι να βλέπω στα πρόσωπα παρενθέσεις να ανοίγουν με κάθετη φορά... (αλήθεια, δεν λείπουν απ' τη ζωή μου...) και ειδικά σε πρόσωπα που κάποτε είχα στο εικονοστάσι του δωματίου μου!! Την Παναγιά, ξέρεις, πάντα λυπημένη την έβλεπα μπροστά στο σταυρό!! Ορκίζομαι!!

Όλα ίσως να γίνονται έτσι... για την αδικία του πράγματος... δεν ξέρω!! Μα ξέρω πως η τριαντάρα γυναίκα δεν αντέχει πολύ να στέκεται έξω απο την πόρτα μου και οι άλλοι να μου κρατάνε κόντρα στην πόρτα... Κάποια μέρα, σίγουρα, θα λυγίσουν τα γόνατά της, και τότε δεν ξέρω τι...
Θέλω για μια φορά να κοιτάξω απο την κλειδαρότρυπα... τόσο μυστικά και παιδικά... και ίσως να δω και κάτι παραπάνω απ' όσα ξέρω... ίσως μια οπτασία μαγική... που τόσο καιρό γυρνούσε τον κόσμο...
και τότε να μάθω αριθμητική...
και τότε να δω δύο ματάκια μπλε... και δυο μαγουλάκια κόκκινα απο τον ύπνο... Και μια αγκαλιά να με ψάχνει για να ξεκινήσει η μέρα μας καλά...

Όνειρα... χειμερινής πλην κρύας νυκτός.....

4/1/2010

Να που τελικά όλοι μας γινόμαστε τρελοί... μερδευόμαστε λογικοί και άλογοι και γινόμαστε ένα!!
Να που πρώτη φορά καταλαβαίνω πως ένιωθες γι' αυτή την πουτάνα πόλη όταν την έζησες λίγο...
Να που για πρώτη φορά νιώθω πως θα χάσω κι εγώ τα λογικά μου!!
Που φοβάμαι πραγματικά για τη ζωή μου!!
Δεν μπορώ δίπλα μου, απέναντι και στο διπλανό τετράγωνο να σκοτώνονται άνθρωποι κι εγώ να μένω ασυγκίνητη!! Δεν μπορώ να νιώθω ασφαλής μέρα μεσημέρι!!
ΑΔΥΝΑΤΩ!!!

Αν μέχρι πριν έξι ώρες ήθελα μια φορά να φύγω απο το μπουρδέλο στο οποίο ζω, τώρα θέλω εκατομμύρια φορές παραπάνω!! Κι ας αφήνω ανθρώπους που αγαπάω πίσω μου!!
Απλώς θα προσεύχομαι γι' αυτούς να είναι καλά και να έχουν μια ασφαλή ζωή...
Και να τους βλέπω για όσο θέλω και θέλουν... και να μην πάρει κάποιος άλλος την απόφαση για εμάς...
Αυτά!!

Υ.Γ: Καλή χρονιά!! (ας μην επιβεβαιωθεί ο κανόνας "η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται"...)

Πέρασαν μέρες που περίμενα αυτή τη στιγμή...
Σκέψεις συσσωρευμένες μέσα στο μυαλό μου να το φέρνουν σβούρες και να το κουράζουν...

Ξέρεις, τελευταία σε σκέφτομαι περισσότερο απ' ότι πριν!! μα πρόσεχε!! χα!! μην ανασκουμπώνεσαι ανόητε!! Οι σκέψεις μου αφορούν άμεσα το παρελθόν! εσύ έρχεσαι μετά, κι αυτό, από καθαρή τύχη!
Το έχω ξαναπεί και στο παρελθόν, μα μου λείπει ακόμα η σιγουριά των φράσεών μου...
Μου λείπει έστω αυτή η κοροϊδία... αυτό το ψεύτικο, το μονόπλευρο! μα όχι για εσένα! ποτέ ξανά! απλά μου λείπω εγώ, τότε!

Ξέρεις, συμβαίνουν διάφορα που με πάνε στο παρελθόν, άθελά μου!
Ένα κουτί με πράγματα και λόγια... κι ένα μακρύ ταξίδι...
Το ξέρω ότι και να πεις! εσύ όμως, δεν ξέρεις!! (κακό για εσένα, μα αλήθεια δε με νοιάζει!)

Οι αποφάσεις και οι αλλαγές από την άλλη πρωταγωνιστούν πλέον...

Λένε πως πάντα μετά τη βροχή έρχεται η λιακάδα...
Όμως και μετά τη λιακάδα, αργά ή γρήγορα(μην κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλό μας), βροχή θα έρθει!!
Δε με θλίβει όμως αυτό! Και η βροχή έχει ωραία στοιχεία...
Θα χουχουλιάσω μέσα στο παχύ μου πάπλωμα...
θα κουρνιάσω σε θέση εμβρύου στον καναπέ που βλέπει το παράθυρο και θα ακούω τη βροχή...
θα σκεφτώ τα αστέρια που θα φανούν ξανά...

πάντα μ' άρεσε η ξαστεριά...


Πλέον ξέρω τι πάει να πει βροχή, μπόρα, πλημμύρα, κεραυνοί και βροντές...
Πλέον ξέρω πως πρέπει να φοράω το αδιάβροχό μου, τις γαλότσες μου και να κρατάω μια ομπρέλα που ν' αντέχει.
Και ξέρω πως αν τα έχω όλα αυτά, θα γυρίσω σπίτι στεγνή και θα αφήσω τα παπούτσια μου στην εξώπορτα!
Τα βρεγμένα γατιά θα βρίσκονται στο δικό μου παρελθόν και αναπόφευκτα σε άλλων το παρόν..

Κάνοντας μια βόλτα στη ζωή… δεύτερη φορά…
Δυο χρόνια και κάτι ψιλά στο fast forward…
Δυο παιδάκια ακόμα… τα ονόματά τους γραμμένα σε ένα τετράδιο και τα λόγια έδιναν κι έπαιρναν…
Ενωμένα με ένα κοινό μυστικό να τα δένει… αγαπούσαν το ένα το άλλο… έτσι έδειχναν τουλάχιστον… ή έτσι ήθελα να βλέπω!! Με τον καιρό τα πάντα άλλαζαν…
Το κακό είναι πως άλλες φορές θετικά, κι άλλες αρνητικά! Μα έτσι είναι στη ζωή. Δεκτό!
Πλέον τα παιδάκια μεγάλωσαν λίγο, και έγιναν έφηβοι!
Πλέον η σχέση μεταξύ τους δεν είναι ίδια!
Μα βέβαια! Κι αυτοί άλλαξαν! Και η παρέα τους άλλαξε! Και η αντίληψη και η ταχύτητα μεταβολών του ενός άλλαξε… Πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτά τα δυο χρόνια! Ίσως αυτό να φταίει γι’ αυτή την αλλαγή…
Τα λόγια όμως συνεχίζουν και ακούγονται, ίσως με μικρές διαφορές και παραλείψεις… αλλά η συνήθεια και η συμπεριφορά μιλούσαν, μιλάνε και θα μιλάνε για πάντα, είτε επαινετικά, είτε αρνητικά… πάντως πάντα με καθαρή αλήθεια…