Η καρδιά... όσο συγκεκριμένη κι αν είναι η μορφή της τελικά, άλλο τόσο μπορεί να γίνει αγνώριστη... σαν ένα κομμάτι σίδερο!! Που άλλοι το ζεσταίνουν και του δίνουν μια όμορφη όψη, και το κάνουν χρήσιμο.. άλλοι πάλι το ζεσταίνουν και το κάνουν μια άχρηστη, άμορφη μάζα.

Άλλοι όμως το καίνε και το κάνουν στάχτη...

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος... που το μόνο που χρειάζεται είναι ένα σφυρί!! Ίσως να είναι δύσκολο... ίσως και όχι... πάντως το σίγουρο είναι, πως αργά ή γρήγορα το σίδερο θα λυγίσει... ίσως να ξαναλυγίσει, να ισιώσει και πάλι... ανάλογα την επιθυμία του τεχνίτη...
Βαρέθηκα να έχω πάντα από πάνω μου έναν τεχνίτη κι εγώ να παριστάνω το σίδερο! Ίσως όλοι να είμαστε κομμάτια από σίδερο!! αλλά εγώ βαρέθηκα!!
Γιατί ξέρεις, αν ο τεχνίτης είναι ευγενικός μαζί σου, θα σε ισιώσει ξανά!! Μόνο που αμελεί κάτι...
Όσο κι αν το ισιώσει, πάντα θα μείνει μια ρυτίδα εκεί που το στράβωσε...

Καθενός η καρδιά δεν αντέχει συγκεκριμένα πράγματα...

Ξέρεις κάτι; δε θέλω τίποτα παραπάνω... λίγη κατανόηση στη χαρά μου...
Μονόκλ για την αγάπη...

Ήταν κάποτε η Αγάπη...
Η Αγάπη είχε όνειρα...
Όνειρα για μια ζωή όπως την ονειρευόταν! Με έναν άνθρωπο που θα ένιωθε ότι κι εκείνη...
Η Αγάπη μεγάλωνε...
Τα όνειρα έγιναν παρόν! Έπαιρναν μορφή... και μετά σάρκα και οστά!
Εκείνης της άρεσε να δίνεται...να δίνεται με όλο της το είναι!!
Πίστευε ότι μπορούσε να την αγαπήσει κάποιος όπως κι εκείνη...
Μετά όμως... μετά ένιωθε να προδίδεται...
και πράγματι την πρόδωσαν την Αγάπη!!
Κι έτσι έζησε μόνη της... να μοιράζεται παντού και πουθενά!!
Και μετά πάλι πίσω... και πάλι λίγο μπροστά... και πίσω ξανά...
Πήγε στο βάθος του πίσω και άρχισε πάλι να νιώθει όπως επέβαλε η φύση της!! και όπως ήθελε!
Ένιωθε όπως ήθελε;
Της άρεσε να κρύβεται! κρυβόταν κάπου καλά!! τόσο που ο Νους δεν την έβρισκε....
Κι ο Νους όμως... χαιρόταν που υπερτερούσε αυτής... βρήκε μια μικρούλα χαραμάδα και μπήκε! και ποιος δε θα έμπαινε άραγε;
Κι έτσι και οι δυό ήταν ευχαριστημένοι!! όχι ευτυχισμένοι... γιατί όπως και να έχει, όταν συναντιούνται Αγάπη και Νους, τότε το μίγμα που δημιουργείται είναι υπέροχο!!!

Υ.Γ: Και να μην ξεχνάμε... δεν είναι τυχαίο που η Αγάπη είναι γένους θηλυκού, ενώ ο Νους αρσενικού.... :(

Να λοιπόν που τα πράγματα έρχονται καλύτερα απ' ότι φαντάστηκα...
Να που η καρδιά θα ξαναχτυπήσει...
Να που τα πόδια θα χορέψουν πάλι σε έναν ρυθμό...

Κι αν ο ρυθμός δεν είναι το ταγκό που ξέρουν;

Ακόμα όμως κι αν ξέρω οτι οι καρδιές θα χτυπούν παρόμοιο ρυθμό...
Τι θα γίνει αν οι δυο ρυθμοί συνεχίζουν να χτυπούν χωρίς να συγχρονίζονται;

Και μετά; μετά τι; Τι χορό θα χορεύουμε; τι ρυθμό θα χτυπά η καρδιά;
Μήπως θα μείνουμε να προσθέτουμε άλλη μια ημερομηνία στο ημερολόγιο σημειωμένη ως μια απο τις αργίες που θα νοσταλγούμε χωρίς κάποιο λόγο...;

Κόντευε ένας χρόνος! ένας χρόνος που η ζωή έγινε κάτι χειροπιαστό κι όχι μια ιδέα...
Θυμόταν τα πάντα!
Ένα τηλέφωνο παρέα...
Μια καρδιά να χτυπάει το ρυθμό...
και δυο πόδια να χορεύουν...
τα λόγια χαρούμενα! αλλά και ταραγμένα! σαν απ' αυτά που μπλέκονται και στο τέλος κάνουν την ευτυχία συμβάν!!
Το τηλέφωνο σταμάτησε να ακούγεται!
Τα πόδια σταμάτησαν το χορό...
Η καρδιά όμως συνέχιζε το ρυθμό της!
Μια διαπεραστική ματιά και η λύτρωση!!
Οι δυο ρυθμοί μπλέχτηκαν κι έφτιαξαν έναν καλύτερο!! .......
Τα πόδια πλέον χόρευαν ένα αργό ταγκό και τα χέρια δεμένα για να πηγαίνουν μαζί! Τα συναισθήματα που δημιουργούνται πάνω στο χορό είναι πολλά!! Απερίγραπτα! Ο πρώτος της χορός μετά απο σχεδόν ένα χρόνο προετοιμασίας! Απίστευτο! Πλέον μπορούσε κι εκείνη να χορέψει σε κοινό και να μη ζηλεύει όταν βλέπει να δίνουν παράσταση άλλοι...
Μετά το διάλειμμα για ξεκούραση!!
και ύστερα πάλι η καρδιά να χτυπά τους δικούς της ρυθμούς...
Κι ακολούθησε κι άλλος χορός! Αυτή τη φορά πιο ελεύθερος! Δεν ήταν τόσο φοβισμένο το ζευγάρι! Και μια φιγούρα τους ελευθέρωσε κι άλλο!
Και χορός... χορός... χορός!! όλη η ζωή της ένας χορός!!
Κάθε ξεκούραση, απόλαυση! Και μόνο τότε συνειδητοποιούσε πόση ευτυχία της πρόσφερε ο χορός!


Ναι! Τη θυμάται εκείνη τη μέρα!! όπως κι άλλες πολλές!! που η ζωή της έκλεισε το μάτι και της χαμογέλασε δίνοντάς της λίγη τύχη!
Έμαθε πως σπάνια τη δίνει...

12/9/2008

-Α! Αυτή είναι!
-Που?
-Εκεί!! εκεί!!
-Που? δεν τη βλέπω!!
-Δε χρειάζεται! τη νιώθεις!
-Ναι!
-Αυτό είναι το σημαντικότερο! τη θυμάσαι;
-Ναι! Κόντεψα να την ξεχάσω!
-Περνάει λίγο μακριά όμως!
-Με φοβίζει λίγο αυτό!
-Δεν πρέπει! έκανε αισθητή την παρουσία της για λίγο!
-Μα... όχι!! φεύγει!!
-Το 'ξερες οτι δε θα ήταν για πάντα...
-Μα το θέλω!
-Ότι θέλουμε δεν γίνεται πάντα πραγματικότητα...
-Σωστά.. έπρεπε να το είχα μάθει!
-Μην απογοητεύεσαι!
-Θα ξανάρθει;
-Ναι!
-Πότε;
-Όταν η νύχτα σου γίνει μέρα και ο ουρανός σεντονάκι λεπτό να σε σκεπάσει...

Πάει καιρός...
Πριν χρόνια άκουγα να μιλάνε για έρωτα... όταν εμένα τα αισθήματά μου περιορίζονταν στα παιδικά και αθώα βλέμματα που πιστεύαμε ότι ήταν κάτι! Έλεγαν για έναν κόμπο στο στομάχι και την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά όταν βλέπεις τον άλλο!! Μου είχαν φανεί πολύ γελοία και αναληθή όλα αυτά! Πως μιλούσαν μεταφορικά!
Η αλήθεια είναι πως τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσαν! Γιατί με έναν περίεργο τρόπο το ένιωσα κι εγώ! Δυνατότερο από κάθε άλλη φορά! :) Ξέρω πλέον πως η καρδιά σου χτυπά τόσο δυνατά από το άγχος, την αγάπη, τη χαρά (ή ευτυχία... έχω ξεχάσει πως είναι), την αγωνία για την επόμενη κουβέντα.
Μιλούσαν για δάκρυα.. Δάκρυα χαράς που κυλάνε και δε σταματάνε! Μου φαινόταν τόσο απίθανο να συμβεί... μέχρι πριν κάμποσο καιρό έκλαιγα μόνο από λύπη!
Τώρα το καταλαβαίνω κι αυτό! Μια μνήμη, μια νοσταλγία μπορεί να σου φέρει δάκρυα και μια απάντηση να τα μετατρέψει σε μεγάλη χαρά!
Άλλο ένα ευχαριστώ σ' εσένα, μετά από καιρό, ακόμα και χωρίς να το μάθεις, για το έστω σύντομο διάλειμμα από τη ζωή που ζω!!
Ευχαριστώ κι εσένα μικρό μου κορίτσι που με βοήθησες να το ζήσω ξανά και που είσαι πάντα μαζί μου!!

Αγαπώ σε!!

...ναι! πέρασαν μήνες - αιώνας...
Το πριν γεμάτο τραγούδια...τραγούδια που μιλούσαν για ζωή...
Όσα ξέφευγαν απ' αυτό ανήκαν στο εξωπραγματικό και δεν είχαν θέση στο ακουστικό της ρεπερτόριο! Τι κι αν ονομάζονταν θαύματα...
Ο καιρός πέρασε... Τα τραγούδια έγιναν θύμηση.. και η θύμηση; λύπη! Τα δισκάκια μπήκαν στην αποθήκη και το ράδιο βγήκε από την πρίζα... μουσική ακουγόταν μόνο στις βροχές... Στις κρύες μέρες και νύχτες της ζωής...
Ο καιρός πέρασε... τα ναρκωτικά βρήκαν πάλι θέση στη ζωή της... συμπλήρωναν πάλι ένα κενό... ένα διαφορετικό κενό όμως απ' αυτό το περασμένο! Η ζωή καλυτέρεψε... έτσι έβλεπε! υπήρχε κάτι που την απασχολούσε... δεν άφηνε περιθώρια για σκέψη... κι αυτό της άρεσε! είχε αρχίσει να ξαναβρίσκει το πραγματικό της χαμόγελο! Μόνη της έδωσε ένα τέλος... τι κι αν κύλησε ξανά... εθισμός είναι αυτός...
Ο καιρός πέρασε... τα ναρκωτικά τελείωσαν! Δεν θα κρατούσαν για πολύ... κι αυτή το ήξερε... το είχε δει στον ύπνο της και ξύπνησε τρομαγμένη με την καρδιά να εκπέμπει SOS!
Αντί όμως να έχει τη χαρά της λύτρωσης, η καρδιά της ζητάει άλλα πράγματα τώρα... πράγματα γνώριμα... ίσως και όχι!
Πλέον τα ανούσια και ψευδή τραγούδια ακούγονται τόσο γνώριμα στ' αυτιά της... τα υπόλοιπα μένουν ακόμα για τις βροχές...

Έχασε τη μούσα της όμως... τι σημασία έχουν τα γένη...
η μούσα χάθηκε...