Είναι πραγματικά περίεργη η πεποίθηση του ανθρώπου ότι ποτέ δεν έφταιξε σε τίποτα... πάντα έπραττε σωστά, κι όσες αρνητικές γενικολογίες ακούγονται γύρω του, δεν αφορούν αυτόν, κι όσα θετικά είναι πάντα για τον ίδιο!
Το κακό είναι πως η ζωή τα φέρνει όπως εκείνη τα θέλει, χωρίς να ρωτήσει κανένα! ούτε καν τον άμεσα ενδιαφερόμενο! το ακόμα χειρότερο όμως είναι πως ποτέ δεν προειδοποιεί! Πάντα από τα ψηλά στα χαμηλά! ποτέ λίγο λίγο!!
Και να που πριν λίγες μέρες, ώρες, θα έλεγα πως όλα είναι καλά, καλύτερα, συμπαθητικά, όμορφα! πως πλέον νιώθω πλήρης με τα χ άτομα δίπλα μου, με τις ψ καταστάσεις να με περιβάλλουν κι εμένα ήρεμη και ικανοποιημένη από ότι έχω κάνει μέχρι στιγμής!
Να όμως που τώρα όλα σχεδόν κάνουν στροφή 180 μοίρες...
Επιβεβαιώνεται ξανά η λέξη "βαρέθηκα", μα αυτή τη φορά για άλλους λόγους και με άλλους πρωταγωνιστές!!
Πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα... να βγούμε βόλτες μέσα στο κρύο, να γελάσουμε με τα χάλια μας και να κάνουμε βλακείες χωρίς να μας νοιάζει ο κόσμος! να νιώσω ξανά 18 χρονών (έστω και 19) κλείνοντας πάλι μαγαζιά στις 5 το πρωί με τη γνωστή παρέα... και λίγο αλλαγμένη, ίσως να είναι καλύτερα...
Να αλλάξω εσωτερικά κι εξωτερικά!
και μετά να μετρήσουμε αντίστροφα ξανά για τις όμορφες μέρες...
που θέλω να είναι ομορφότερες απο κάθε άλλη...
Μου το χρωστάς...

Μακάρι να μείνουμε το ΕΝΑ για πάντα...

Λοιπόν κάποτε ήμασταν ένα... τι κι αν χωριζόμασταν από χιλιάδες χιλιόμετρα... μετά έγιναν εκατοντάδες... και σιγά σιγά λιγόστευαν που και που... και ξαφνικά η απόσταση μεγάλωσε δραματικά!! Κι αυτό γιατί οι καρδιές μας έγιναν άγνωστες!! Δεν ήξερε η μια το χτύπο της άλλης... Κι όλα αυτά από μια λέξη... βαρέθηκα...
Κι από τότε, αυτή η λέξη έγινε πρωταγωνιστής της ζωής μου...
κι εγώ, συμπρωταγωνιστής να την ακολουθώ...

Ξέρεις, ότι έγινε έπρεπε να γίνει! και συμφώνησα μ'αυτό, είτε ήθελα είτε όχι!!
μα έχω ακόμα μέσα μου ένα γιατί... μετά από τόσο καιρό... κι εσύ το προκαλείς με τις πράξεις σου!!!
Μέσα απ'αυτό, ένα πράγμα ήθελα να πω... (τι κι αν βγήκαν παραπάνω...)
Μπορεί εσένα να σε βοήθησε αυτό...
Μπορεί να είσαι πιο ξέγνοιαστος...
Οι σκέψεις να μη σε βασανίζουν...
Μπορεί όλα να σου πηγαίνουν καλύτερα...

Μα ξέρεις.... για εμένα τίποτα δεν είναι πλέον εντάξει!!
Οι σκέψεις με βασανίζουν περισσότερο απο κάθε άλλη και περισσότερο από ποτέ...
Κάθε μέρα ξυπνάω με έγνοιες μίζερες, στιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη, να θυμίζουν βουνό...

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ!!!!!!

Ίσως να φταίει το ότι κάποτε αντιληφθήκαμε διαφορετικά την αγάπη...
Ότι για εμένα ήσουν σύντροφος και φίλος... που θα μου στεκόταν είτε ήθελε είτε όχι!! χωρίς να πει κάτι!! απλά με την ύπαρξη!! ακόμα και με τη φωνή...

Να που όμως κι εγώ αρχίζω να βαριέμαι... όπως εσύ τότε... μόνο που αυτή τη φορά μακροπρόθεσμα θα βγει σε καλό... αν όχι σήμερα, ίσως αύριο, ίσως σε μια βδομάδα, ίσως σε ένα μήνα!!
ΕΣΥ ΜΕ ΕΠΕΙΣΕΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ!!!!!!

Καληνύχτα...

Η καρδιά... όσο συγκεκριμένη κι αν είναι η μορφή της τελικά, άλλο τόσο μπορεί να γίνει αγνώριστη... σαν ένα κομμάτι σίδερο!! Που άλλοι το ζεσταίνουν και του δίνουν μια όμορφη όψη, και το κάνουν χρήσιμο.. άλλοι πάλι το ζεσταίνουν και το κάνουν μια άχρηστη, άμορφη μάζα.

Άλλοι όμως το καίνε και το κάνουν στάχτη...

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος... που το μόνο που χρειάζεται είναι ένα σφυρί!! Ίσως να είναι δύσκολο... ίσως και όχι... πάντως το σίγουρο είναι, πως αργά ή γρήγορα το σίδερο θα λυγίσει... ίσως να ξαναλυγίσει, να ισιώσει και πάλι... ανάλογα την επιθυμία του τεχνίτη...
Βαρέθηκα να έχω πάντα από πάνω μου έναν τεχνίτη κι εγώ να παριστάνω το σίδερο! Ίσως όλοι να είμαστε κομμάτια από σίδερο!! αλλά εγώ βαρέθηκα!!
Γιατί ξέρεις, αν ο τεχνίτης είναι ευγενικός μαζί σου, θα σε ισιώσει ξανά!! Μόνο που αμελεί κάτι...
Όσο κι αν το ισιώσει, πάντα θα μείνει μια ρυτίδα εκεί που το στράβωσε...

Καθενός η καρδιά δεν αντέχει συγκεκριμένα πράγματα...

Ξέρεις κάτι; δε θέλω τίποτα παραπάνω... λίγη κατανόηση στη χαρά μου...
Μονόκλ για την αγάπη...

Ήταν κάποτε η Αγάπη...
Η Αγάπη είχε όνειρα...
Όνειρα για μια ζωή όπως την ονειρευόταν! Με έναν άνθρωπο που θα ένιωθε ότι κι εκείνη...
Η Αγάπη μεγάλωνε...
Τα όνειρα έγιναν παρόν! Έπαιρναν μορφή... και μετά σάρκα και οστά!
Εκείνης της άρεσε να δίνεται...να δίνεται με όλο της το είναι!!
Πίστευε ότι μπορούσε να την αγαπήσει κάποιος όπως κι εκείνη...
Μετά όμως... μετά ένιωθε να προδίδεται...
και πράγματι την πρόδωσαν την Αγάπη!!
Κι έτσι έζησε μόνη της... να μοιράζεται παντού και πουθενά!!
Και μετά πάλι πίσω... και πάλι λίγο μπροστά... και πίσω ξανά...
Πήγε στο βάθος του πίσω και άρχισε πάλι να νιώθει όπως επέβαλε η φύση της!! και όπως ήθελε!
Ένιωθε όπως ήθελε;
Της άρεσε να κρύβεται! κρυβόταν κάπου καλά!! τόσο που ο Νους δεν την έβρισκε....
Κι ο Νους όμως... χαιρόταν που υπερτερούσε αυτής... βρήκε μια μικρούλα χαραμάδα και μπήκε! και ποιος δε θα έμπαινε άραγε;
Κι έτσι και οι δυό ήταν ευχαριστημένοι!! όχι ευτυχισμένοι... γιατί όπως και να έχει, όταν συναντιούνται Αγάπη και Νους, τότε το μίγμα που δημιουργείται είναι υπέροχο!!!

Υ.Γ: Και να μην ξεχνάμε... δεν είναι τυχαίο που η Αγάπη είναι γένους θηλυκού, ενώ ο Νους αρσενικού.... :(

Να λοιπόν που τα πράγματα έρχονται καλύτερα απ' ότι φαντάστηκα...
Να που η καρδιά θα ξαναχτυπήσει...
Να που τα πόδια θα χορέψουν πάλι σε έναν ρυθμό...

Κι αν ο ρυθμός δεν είναι το ταγκό που ξέρουν;

Ακόμα όμως κι αν ξέρω οτι οι καρδιές θα χτυπούν παρόμοιο ρυθμό...
Τι θα γίνει αν οι δυο ρυθμοί συνεχίζουν να χτυπούν χωρίς να συγχρονίζονται;

Και μετά; μετά τι; Τι χορό θα χορεύουμε; τι ρυθμό θα χτυπά η καρδιά;
Μήπως θα μείνουμε να προσθέτουμε άλλη μια ημερομηνία στο ημερολόγιο σημειωμένη ως μια απο τις αργίες που θα νοσταλγούμε χωρίς κάποιο λόγο...;

Κόντευε ένας χρόνος! ένας χρόνος που η ζωή έγινε κάτι χειροπιαστό κι όχι μια ιδέα...
Θυμόταν τα πάντα!
Ένα τηλέφωνο παρέα...
Μια καρδιά να χτυπάει το ρυθμό...
και δυο πόδια να χορεύουν...
τα λόγια χαρούμενα! αλλά και ταραγμένα! σαν απ' αυτά που μπλέκονται και στο τέλος κάνουν την ευτυχία συμβάν!!
Το τηλέφωνο σταμάτησε να ακούγεται!
Τα πόδια σταμάτησαν το χορό...
Η καρδιά όμως συνέχιζε το ρυθμό της!
Μια διαπεραστική ματιά και η λύτρωση!!
Οι δυο ρυθμοί μπλέχτηκαν κι έφτιαξαν έναν καλύτερο!! .......
Τα πόδια πλέον χόρευαν ένα αργό ταγκό και τα χέρια δεμένα για να πηγαίνουν μαζί! Τα συναισθήματα που δημιουργούνται πάνω στο χορό είναι πολλά!! Απερίγραπτα! Ο πρώτος της χορός μετά απο σχεδόν ένα χρόνο προετοιμασίας! Απίστευτο! Πλέον μπορούσε κι εκείνη να χορέψει σε κοινό και να μη ζηλεύει όταν βλέπει να δίνουν παράσταση άλλοι...
Μετά το διάλειμμα για ξεκούραση!!
και ύστερα πάλι η καρδιά να χτυπά τους δικούς της ρυθμούς...
Κι ακολούθησε κι άλλος χορός! Αυτή τη φορά πιο ελεύθερος! Δεν ήταν τόσο φοβισμένο το ζευγάρι! Και μια φιγούρα τους ελευθέρωσε κι άλλο!
Και χορός... χορός... χορός!! όλη η ζωή της ένας χορός!!
Κάθε ξεκούραση, απόλαυση! Και μόνο τότε συνειδητοποιούσε πόση ευτυχία της πρόσφερε ο χορός!


Ναι! Τη θυμάται εκείνη τη μέρα!! όπως κι άλλες πολλές!! που η ζωή της έκλεισε το μάτι και της χαμογέλασε δίνοντάς της λίγη τύχη!
Έμαθε πως σπάνια τη δίνει...

12/9/2008

-Α! Αυτή είναι!
-Που?
-Εκεί!! εκεί!!
-Που? δεν τη βλέπω!!
-Δε χρειάζεται! τη νιώθεις!
-Ναι!
-Αυτό είναι το σημαντικότερο! τη θυμάσαι;
-Ναι! Κόντεψα να την ξεχάσω!
-Περνάει λίγο μακριά όμως!
-Με φοβίζει λίγο αυτό!
-Δεν πρέπει! έκανε αισθητή την παρουσία της για λίγο!
-Μα... όχι!! φεύγει!!
-Το 'ξερες οτι δε θα ήταν για πάντα...
-Μα το θέλω!
-Ότι θέλουμε δεν γίνεται πάντα πραγματικότητα...
-Σωστά.. έπρεπε να το είχα μάθει!
-Μην απογοητεύεσαι!
-Θα ξανάρθει;
-Ναι!
-Πότε;
-Όταν η νύχτα σου γίνει μέρα και ο ουρανός σεντονάκι λεπτό να σε σκεπάσει...