Ο τελευταίος μονόλογος του έτους

Κοίτα πότε έφτασε η 31/12/2012!! Έφυγε άλλος ένας χρόνος και φορτώθηκε στην καμπούρα μας! Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, θέλω να κάνω την εκτίμησή μου για το έτος που μας χαιρετά... Γυρίζω πίσω και βλέπω όμορφα, άσχημα, σκαμπανευάσματα, αδράνειες... όλα! Φαίνεται γεμάτος χρόνος μάλλον... Για πρώτη χρονιά μετά από τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, δεν είχαμε απώλειες... Τουλάχιστον σωματικές! Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό είναι η αλήθεια! Απ' την αρχή του χρόνου οι αλλαγές ήταν εμφανείς! Μετακόμιση ξανά, αυτή τη φορά η διαδρομή ήταν Άρτα-Αθήνα. Η ζωή έπρεπε να αναδιοργανωθεί αναγκαστικά! Κι όχι μια, αλλά δύο φορές!! Πλέον, αυτός ο τομέας τακτοποιείται και μπαίνει σε ένα πολύ όμορφο στάδιο! Νιώθω το σπίτι μου πιο σπίτι απ' το καθένα. Μου παρέχει ασφάλεια που δεν πίστευα και αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι!! Είναι η φωλίτσα μου!! Πλέον στο προηγούμενο σπίτι μου μένει ο Αναστάσης με τη Γλυκερία μας! Ναι, είναι μας! Ξεκίνησαν να συζούν!! Είναι τόσο όμορφο που προστίθεται άλλο ένα μέλος στην οικογένεια! Έτσι το νιώθω!! Η χρονιά επίσης είχε πολύ τρέλα! Πίστευα ότι ήξερα τι ήθελα, αλλά μάλλον έκανα λάθος! Πλέον όλα είναι τόσο όμορφα... είμαι πολύ ικανοποιημένη, μην είμαι αχάριστη!! Αλλά πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης!! Ο ψυχολογικός τομέας, που είναι ο βασικότερος για εμένα, είναι στα up του!! Οι άνθρωποι που αγαπώ είναι κοντά μου... αν εξαιρέσουμε τους γονείς μου που για άλλη μια χρονιά μου λείπουν απίστευτα κι ας μην το ξέρουν... Αυτός ο χρόνος όμως είχε και άσχημα... Φοβάμαι ότι χάνω κάποιους άλλους ανθρώπους που αγαπώ αφάνταστα... και αυτοί είναι οι νονοί μου... ο δεύτερος πατέρας μου ξαφνικά χάνεται!! και αν τελικά πέσω μέσα, πραγματικά η απώλεια θα είναι μεγάλη! Ας ελπίσουμε ότι τελικά θα είναι ένας άσχημος εφιάλτης... Αυτός ο χρόνος όμως, μέσα από την άσχημη οικονομική κατάσταση, που δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι ατομική αλλά μαζική, μου έμαθε κάτι. Πηγαίνοντας εγώ για τα τελευταία πρωτοχρονιάτικα ψώνια, αγορασμένα απ' το υστέρημά μου ή απ' το περίσσευμά μου, συνάντησα ανθρώπους άστεγους και μόνους, μέσα στο κρύο και τη βροχή... Ένιωσα τόσο μικρή κρατώντας τη μεγάλη μου σακούλα... Γι' αυτό, το μεγάλο μου δίδαγμα είναι πως, όσο έχω ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι μου και ένα μικρό πιάτο για το απαραίτητο γεύμα μου, δε θα ξαναπαραπονεθώ! Γιατί μπροστά σε άλλους είμαι πλούσια!! Γιατί έχω τα υλικά αγαθά που δυστυχώς θεωρώ αυτονόητα και τους ανθρώπους που αγαπάω δίπλα μου!! Όσα περιμένω απ' το 2013 είναι πολλά και καλά!! Και νομίζω ότι όλα είναι πολύ κοντά!! Πως γίνεται άλλωστε να μην τα περιμένω, αν το 2012 με αφήνει με τόσο υπέροχο τρόπο...!! Θέλω να αποχαιρετήσω με αυτές τις όμορφες σκέψεις αυτό το χρόνο για να έρθει με την ίδια καλή διάθεση ο νέος! Γιατί η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται λέει ο λαός!! Κι αν ισχύει, θέλω να έχω την αφρόκρεμα της ζωής στο μυαλό μου! Καλή μας χρονιά, με θετική σκέψη, πολύ διάθεση για ζωή, με τους αγαπημένους μου ανθρώπους αναπόσπαστο κομμάτι μου και φυσικά με υγεία! Γιατί χωρίς τα δύο τελευταία, δε θα έχει νόημα!!

Χαρές, χαρές και πάλι χαρές!!!

Σήμερα παραδόξως, έχω ανεξάντλητα καλή διάθεση!!! Κρίμα που τελειώνει η μέρα όπου να 'ναι... Θες που ένιωσα μετά από καιρό πως προσέφερα κάτι; πως κατάφερα κάτι με τον κόπο μου? Ήταν όλα μαζί... Πρόσωπα, καταστάσεις... όλα με οδηγούν σε όσα έχω αγαπήσει και έχουν σημαδέψει τη ζωή μου!! Και πραγματικά, το κουτάκι με αυτή την ομορφιά, έφτασε στα χέρια μου τόσο άθικτο, με τόση απ' τη γνωστή μου αφέλεια και τόσο απ' τον χαρακτηριστικό ενθουσιασμό μου, που πραγματικά είχα ξεχάσει πόσο υπέροχο είναι... Φωτεινό, γυαλιστερό, και καθαρό. Γυάλινο αλλά χωρίς δαχτυλιές.. Βγαλμένο από παραμύθι! Με μια χρυσόσκονη μέσα που όταν πέφτει κάνει αυτό το μαγικό ήχο που ξέρουμε από τα παιδικά που βλέπαμε μικρές.. Αυτή η απερίγραπτη χαρά που θέλει να βρει μια αμυχή και να βγει έξω, αλλά πάντα θα είναι λες και δεν μπορεί να ξετρυπώσει από πουθενά και κοντεύει να με πνίξει με έναν τόσο υπέροχο τρόπο!!! Σήμερα ήταν "το τρίτο και καλύτερο"! Δίπλα μου μια καρδιά που ο ρυθμός της καταφέρνει να με κάνει να πετάω από χαρά... Ποτέ δεν θα καταλάβει κανείς, ακόμα κι εγώ, πως μπορεί να συμβαίνει.. Τα μέρη, γνωστά! τα πρόσωπα κάπου κάπου αλλάζουν, αλλά είναι ωραίο κι αυτό! το θέμα είναι ότι όποτε συμβαίνει, μου αποδεικνύει πως η διάθεση πάντα θα υπάρχει! Αρκεί να υπάρχουν λίγοι σταθεροί άνθρωποι στη ζωή μου! Είναι γιορτές... Τώρα υποτίθεται πως η Αθήνα είναι στολισμένη... Αλλά και φέτος πρωτοτυπούμε... Όλος ο κόσμος Χριστούγεννα, εμείς συσκότιση!! Και κάπου εκεί είναι που πεισμώνω! Ε όχι πια!!! Όχι άλλη μιζέρια!!!! Και έτσι, εγώ σας πάω κόντρα... Πάω κόντρα σε όση κακομοιριά έχετε εσείς που βάζετε ακόμα το κεφαλάκι σας κάτω από μία στέγη!! Γιατί τίποτα δε θα γίνει καλύτερο με τον δικό σας τρόπο!! Αντίθετα απ' ότι με το δικό μου!!!!!!!

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις...

Πόσο ανάγκη είχα να γράψω για άλλη μια φορά...
Για άλλη μια φορά τα μάτια μου πονάνε και δακρύζουν... Αφού το υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναγίνει!!! Και να πεις ότι πέρασε καιρός... το πρωί ήταν που ορκίστηκα!! Μα να 'μαι πάλι στην ίδια θέση να μιλάω μόνη μου και να λέω γιατί απέτυχα γι' ακόμα μια φορά... Αλλά αυτή τη φορά ήταν αναπόφευκτο... το έχουμε ξαναπεί... ακόμα παιδί είμαι... δε θέλω να μου παίρνουν κάτι μέσα απ' τα χέρια... ακούγεται πολύ κακός αυτός ο "κτητικός" τόνος, αλλά δεν είναι!! Έτσι καταλάβαινα ένα χρόνο τώρα... ότι κάτι είχα δικό μου!! έστω και μικρό, αλλά κάτι!!! Μετά; τι; τίποτα! έρχονται και το σκοτώνουν με αντάλλαγμα λεφτά που ποτέ δε θα πάρω στα χέρια μου... είναι γι' άλλους αυτά... εγώ ότι είχα, πέταξε...
Μακάρι να βγω ψεύτρα... μακάρι να μη χρειαστεί να γράψω ξανά κάτι, γιατί κάθε φορά δεν είναι για καλό... κι ας είναι η μοίρα μου να πονέσουν ξανά τα μάτια μου... τι να γίνει... είναι πρόβλημα που αν και όποτε εμφανιστεί, θα το λύσω κι αυτό!!

Και τι μπορώ να πω για σένα
που να 'ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ' αγαπάς

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να 'σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ' αυτί
και να νικάμε

Ένα αστείο η ζωή...

Πόσο παράξενα εναλλάσσονται οι καταστάσεις στη ζωή... τα συναισθήματα μας για έναν άνθρωπο και η διάθεσή μας συνήθως επηρεασμένη από τους εξωτερικούς παράγοντες.
Γύρω μου και μέσα μου άνθρωποι κατά βάση χαρούμενοι ή λυπημένοι... κι άλλες φορές χαρούμενοι και λυπημένοι σχεδόν την ίδια στιγμή, με διαφορά λίγων λεπτών! Μπορεί να φταίει η ψυχοσύνθεσή μου, αλλά πλέον καταλήγω στο συμπέρασμα πως όλοι μας είμαστε δυνάμει κυκλοθυμικοί! Το θέμα είναι να βρεθεί ο λόγος για να βγει στην επιφάνεια!
Μα το πιο απίστευτο είναι πως αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε έναν άνθρωπο!!
Να, για παράδειγμα όταν ένας άνθρωπος μπαίνει στη ζωή σου για τα καλά με την όποια ιδιότητα, αυτομάτως οι απαιτήσεις και τα όσα δίνεις αλλάζουν. Ξαφνικά θα είναι αυτός που θα σε ακούσει στα προβλήματά σου, θα σου σταθεί, θα είναι ο ώμος που θα κλάψεις! Το ακόμα πιο σπουδαίο αλλά συνάμα και δύσκολο (όπως μου είπε κάποτε ένας άνθρωπος που αγαπάω απέραντα) είναι πως αυτός ο άνθρωπος θα ευτυχίσει με τη χαρά σου! Θα είναι εκεί να ζητωκραυγάσει την επιτυχία σου! Κι όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι προκύπτει! Είναι μια δύναμη ασυγκράτητη που τα προκαλεί όλα αυτά! Τόσα συναισθήματα συσσωρευμένα σε μια καρδιά, ένα είναι, ένα νου! Και ξαφνικά, τσουπ! όλα χάνονται! Μα βέβαια, αυτό δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε ξύπνησες στραβά και αποφάσισες ότι όλα όσα ένιωσες και είπες ανήκουν στο παρελθόν! Κάτι συνέβη! Και για την ακρίβεια κάτι καθοριστικό ή πολλά μαζί! Γιατί δε δικαιολογείται αλλιώς!! Μπορεί βέβαια η αρχή να ήταν μια απόρριψη. Είναι πράγματι σκληρό να σου παίρνουν πίσω όσα θεωρούσες μέχρι χθες κατάκτηση. Είναι επίσης λυπηρό να μεταλλάσσονται τα συναισθήματα και να πηγαίνουν από το ένα άκρο στο άλλο... Πονάει πολύ όντως, μα δε συγκρίνεται με την απώλεια όσων υπήρχαν μέσα σου. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το σημείο που ένα δικό σου κομμάτι φεύγει και μπαίνει στο συρταράκι με τις αναμνήσεις... και αφού μέχρι πριν σου ανήκε, τώρα θα σου λείψει! Κι από εκεί και ύστερα, ψάχνεις τρόπους να το συμπληρώσεις! Δε λέω, αν υπάρχουν άνθρωποι με αγάπη γύρω σου (εκτός πάντα οικογενειακού κύκλου) θα το συμπληρώσεις και κάποιες φορές θα ξεπεράσεις και όσες κακουχίες πέρασες! Κι αυτό, γιατί η ατόφια αγάπη έχει απίστευτη δύναμη!
Το θέμα λοιπόν είναι να μη χάνεις ούτε δευτερόλεπτο από τη ζωή σου. Είναι στη φύση μας να πληγώνουμε και να πληγωνόμαστε! Το θέμα είναι ακόμα κι εκεί να βρίσκουμε τη θετική πλευρά! Να παίρνουμε το καλό και ότι άσχημο να το πετάμε. Και μετά; να είμαστε έτοιμοι για τις εμπειρίες που ακολουθούν! Γιατί αν δεν είμαστε, απλά δε θα τις ζήσουμε όπως τους αρμόζει!
Το ζητούμενο σ' αυτή τη ζωή είναι να την περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται με παρέα πάντα ανθρώπους που υπάρχει αμοιβαία αγάπη...

Πάει καιρός...
Μια νέα Ιθάκη... με περισσότερες φουρτούνες...
Είμαι μακριά απ' όλους, μόνη στη μέση του πουθενά...
Πόσο πρέπει να δεχτώ αυτή την έμμεση-πνευματική επαφή;
"Είμαι εδώ κι ας μην επιβεβαιώνεται διαρκώς! και το ξέρεις!!"
Κουράστηκα να μην μπορώ να έχω κάποιον άλλον άνθρωπο να μου πει "σε καταλαβαίνω... κι εγώ αν ήμουν στη θέση σου, το ίδιο θα έκανα..."
Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος βρίσκεται 5 ώρες μακριά μου... μα άλλοι είναι ακόμα παραπέρα...
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό...
Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος βρίσκεται 51.80€ μακριά μου.........
Όσο σε έχει σιχαθεί το είναι μου, τόσο πιο κοντά μου έρχεσαι....

Εγώ είμαι μια μουντζούρα..
Μια μουντζούρα που ξεκίνησε σαν κουκκίδα.. Και σιγά σιγά γινόταν μια γραμμή. Ίσια χωρίς διακοπές. Η γραμμή μεγάλωνε και ξαφνικά έγινε πιο έντονη, με όμορφα και ζωηρά χρώματα... αυτή είναι η μέρα που συστηθήκαμε μικρό μου...(Ε) Στη συνέχεια, η γραμμή αν και με χρώματα άρχισε να κάνει καμπύλες! Και μετά πάλι ευθεία! Ένα μολύβι την πήγαινε όπου αυτό ήθελε!! Κάποιες φορές έφτιαχνε σχέδια κι άλλες πάλι μπερδεμένες σκέψεις πάνω σε μια κόλλα χαρτί. Όλα όμως μας έφτασαν μέχρι εδώ... Δεν πέρασαν πολλά χρόνια που η γραμμούλα ενώ συνέχιζε τη ζωή της με φωτεινά χρώματα άρχισε να ανεβαίνει. Σιγά σιγά... μέχρι που μια μέρα χάραξε μια ανοδική πορεία τελείως ξαφνικά... αυτή είναι η πρώτη μέρα που συνάντησα κι εσένα μικρή μου...(Β) λίγες μέρες αργότερα η γραμμούλα ένιωθε ολοκληρωτικά πως είχε την τύχη με το μέρος της!! Κοίταξε γύρω της και πρόσεξε πως δεν υπήρχαν ούτε γόμες ούτε οποιουδήποτε είδους διορθωτικό...Αυτή είναι η μέρα που ένα ακόμα πρόσωπο μπήκε στο διάβα της... (Β)Να 'ταν Σεπτέμβριος του 2008 που η γραμμή χάραζε τέτοιες τρελές και ανεξέλεγκτες πορείες μέσα στον τρελό της χορό... ήταν η μέρα που σε πρωτοσυνάντησα σκασμένε άνθρωπε... Και μετά την ακμή όμως πάντα έρχεται η παρακμή.. αργά΄αργά, σταδιακά, μέσα μου ξεκινούσε η κάθοδος. Μέχρι που την έζησα εις διπλούν... άνθρωποι φεύγουν είτε απο τη ζωή μας, είτε απο τον κόσμο και κατ' επέκταση κάποιες φορές και απο τη ζωή μας. Και απο τότε κάθε όμορφο σχέδιο της γραμμούλας έγινε μουντζούρα... Χαίρομαι όμως που ακόμα και τότε υπήρχαν άνθρωποι πρόθυμοι να κρατήσουν τη γραμμούλα ωστε να μην τραβήξει μικρές (έστω) κάθετες γραμμές με τη γόμα που έπεσε στα χέρια της... Τα υπόλοιπα απο εκεί και πέρα δεν άξιζαν και τόσο... αν εξαιρέσουμε τρεις σημαντικές προσωπικότητες...

Μα ακόμα κι αν όλο αυτό είναι μια απίστευτη γενικολογία με προσωποποιήσεις, θέλω να πω για άλλη μια φορά...

Και πάλι δε μου λείπουν τα χρόνια που πέρασαν... Ακόμα και τώρα που ο κόσμος προχωράει γύρω μου και με πληγώνει όχι! Δε λυπάμαι με τη χαρά τους... Μα μου λείπω... μου λείπω εγώ με τις χαρές και τα δάκριά μου... με την απίστευτη σιγουριά που είχαν οι λέξεις μου και με μια ιδέα καρφωμένη στο μυαλό...

Να 'σαι καλά....

Υ.Γ:Μα φυσικά και δεν σε ξέχασα!!(Ν) είσα μέρος της τωρινής μου χαράς κι εσύ!! Μα συγχώρεσέ με... δεν μπορώ να προσεγγίσω πότε μπήκες στη ζωή μου για τα καλά...

Κάτι έχει συμβεί μάλλον...
Κάτι τ' αστέρια δεν έγραψαν καλά...
Οι πορείες που χαράχτηκαν είχαν φαίνεται ψεγάδια και όταν τα κοιτούσα κι έκανα ευχές πήρα λάθος μονοπάτια...
Σαν παιδί όμως έχω δικαίωμα να ονειρεύομαι, να ζω γι' αυτό το όνειρο και να ζω το παρόν μέσα σ' ένα πιθανό μέλλον!! Ακόμα κι αν ξέρω οτι είναι λάθος!!
Έλεγα όμως για τ' αστέρια... ναι!! Ήταν ωραίο βράδυ... το αγαπημένο τοπίο με την ψιλή αμμουδιά και το ελαφρύ κυματάκι (μιας και όλα αρχίσαν καλοκαίρι)! και η θάλασσα μπροστά μαύρη με τα φωτάκια τ' ουρανού να αντικατοπτρίζουν πάνω της... είχε πολύ ησυχία!! Γαλήνη!! Ένιωθα όμορφα... Το θυμάμαι και θα το θυμάμαι για πάντα εκείνο το βράδυ!!
Και οι μέρες περνούσαν τόσο μα τόσο δύσκολα μέχρι την επόμενη φορά... Τελικά όμως ήρθε... κι όχι μια φορά... Μα πάντα κοιτούσα τ' αστέρια και άκουγα το κύμα να σκάει ελαφρά στην ακροθαλασσιά... Τι κι αν ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και η θάλασσα θυμωμένη... εγώ δεν ήθελα να τα δω... έτσι έπλαθα ότι ήθελα!!! και ήταν τόσο όμορφο!! Και ξαφνικά μια μέρα είδα το κύμα να με πλησιάζει!!! Φοβήθηκα!!! και αμέσως ο ουρανός γέμισε κόκκινα σύννεφα και μια καταρρακτώδης βροχή άρχισε να με δέρνει... μια νύχτα σαν απ' αυτές του κρύου χειμώνα... μόνο που και πάλι ήμουν απροετοίμαστη... (κι ας είχα πει οτι θα έχω την ομπρέλα στην τσάντα μου...)
Έμεινα εκεί να νιώθω τις σταγόνες πάνω μου και να βλέπω τους περαστικούς να με κοιτούν και να προσπερνούν... Κάποιοι κοντοστάθηκαν απλά και αναρωτήθηκαν αν έχω τρελαθεί που κάθομαι!! (ίσως και να έχουν δίκιο, αλλά δεν μπορώ ν' αφήσω έτσι εύκολα τη θάλασσα που τόσο αγαπώ και έκανα καιρό να ανταμώσω...) Άλλοι πάλι, πρωταγωνιστές της ζωής μου, βρέθηκαν εκεί!! Μου έφεραν μαλακές κουβέρτες και μια αγκαλιά... ήταν ότι περισσότερο μπορούσα να έχω...
Μα ακόμα πέφτουν σταγόνες απ' τον ουρανό... Αυτός ο Θεός... ποτίζει τόσο πολύ τη γη... μα αμελεί πως ένας βαρύς χειμώνας με βροχές και χιόνια πέρασε...
Απλά ελπίζω αύριο, η γη να στεγνώσει και να δω τον ήλιο με φόντο αυτό τον τόσο όμορφο μπλε ουρανό!! Και απ' αυριο και στο εξής να βρέξει τόσο, ίσα για να μην ξεραθούν τα χώματα και τα χρωματιστά λουλούδια...