Κοντεύει ένας μήνας που δεν έχω γράψει. Το καλό είναι ότι κάθε μέρα σκέφτομαι όλο και κάτι! Απλά  δεν έχω το χρόνο να γράψω!! Σήμερα νιώθω απίστευτα περίεργα. Νιώθω όλο μου τον κόσμο κάπου να γκρεμίζεται. Η εμπιστοσύνη χάνεται. δεν ξέρω πια ποιος είναι αυτός που πρέπει να εμπιστευτώ, να πιστέψω και ποιος όχι. Τα λόγια είναι κάτι εύκολο, αν και δε θα έπρεπε! Θα έπρεπε όλα να τα προσέχουμε! Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει λέει ο λαός και έχει δίκιο!! Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις πράξεις! Μπορείτε όλοι να είστε οι άνθρωποι του παραμυθιού; να μη με απογοητεύετε ποτέ. Να είστε αυτοί που ήθελα να πιστεύω και αυτοί που ονειρεύτηκα ότι είστε! Δεν έχω να πω πολλά και δεν έχω τη διάθεση να πω πολλά! Απλά αν γίνεται να ξεχάσω ότι άσχημο! Αυτό! Και να σταματήσουν να μου λείπουν οι άνθρωποι... τους θέλω κοντά μου απλά!

Και μετά τι;

Είναι τόσες μέρες που θέλω να γράψω και ο χρόνος δε μου το επιτρέπει. Όλη μέρα ασταμάτητο τρέξιμο και οι ώρες χαλάρωσης περιορισμένες. Η ζωή αποκτά νέο νόημα με περισσότερα εξωτερικά ερεθίσματα. Μα σήμερα κάπου έχασα το μέτρημα και ήταν πολλά για να μείνω πάλι ανεπηρέαστη.
Πολλές φορές στη ζωή μας λέμε ότι δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει αύριο. Μα είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν το έχουμε καλοσκεφτεί ούτε μία απ' αυτές. Δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους που τρέχουν να πέφτουν και να μην τους δίνεται η ευκαιρία να σηκωθούν. Ούτε άλλους που τηρούν όλες τις προϋποθέσεις να συνεχίσουν και κάποιος τους πετάει κάτω. Και φυσικά εξοργίζομαι μ' αυτούς που χωρίς καμία προειδοποίηση αποσύρονται απ' αυτό το μεγάλο πανηγύρι, χωρίς να σκεφτούν. Και κάπου εκεί είναι που ξεκινάνε τα υπαρξιακά. Και είναι αδύνατο να μείνω ανεπηρέαστη απ' όλο αυτό όσο και να το θέλω!! Πως γίνεται τη μία μέρα η ζωή να κυλά φυσιολογικά και την επομένη χωρίς κανένα σημάδι το νήμα της ζωής να κόβεται; αλήθεια, πόσο σίγουροι είμαστε ότι μόλις βγούμε απ' την εξώπορτα του σπιτιού δε θα συμβεί το οτιδήποτε με οποιοδήποτε αποτέλεσμα; νομίζω πως η ζωή είναι τόσο γλυκιά που πιστεύουμε πως έχουμε πάρει στα χέρια μας τα ηνία της μοίρας και αποφασίζουμε "όχι σ' εμένα. Γιατί άλλωστε σ' εμένα;" Κι απ' την άλλη πως μπορεί να συμφιλιωθείς με την ιδέα πως αυτή μπορεί να είναι η τελευταία σου στιγμή πάνω στη γη; είναι πολύ όμορφο και φιλοσοφημένο και πολλά άλλα αυτό το "ζήσε την κάθε σου στιγμή σα να είναι η τελευταία". Μα θα έπρεπε να τελειώνει αλλιώς. "ΤΟΛΜΑΣ;" Ακόμα και αυτό φοβόμαστε, σίγουρα! Πως να αντέξεις το βάρος ενός επικείμενου τέλους; πως να αποδεχθείς πως ότι ήταν μέχρι εδώ;
Δεν έχω κάποιο συμπέρασμα σήμερα.
Εγώ να απαντήσω; δύσκολο είναι. Τολμάω άραγε;
Ποιος ξέρει; η πορεία θα δείξει!
Καληνύχτα...

Υ.Γ: Ένα τραγούδι που ίσως πάντα να μου θυμίζει εσένα, ακόμα κι αν δε σε γνώριζα. Ίσως κάτι να μου έδωσες κι έτσι!! Ευχαριστώ.

 

 

Μια μέρα γεμάτη ομορφιά...

Οι μέρες στο νησί τελειώνουν!! Έτσι πρέπει να εκμεταλλευτούμε το υπόλοιπο στο έπακρον!!
Σε γενικές γραμμές ο καιρός ήταν αρκετά καλός αυτές τις δύο βδομάδες... τόσο που μάλλον έπρεπε να είχαμε βγει περισσότερο από το σπίτι!! Δεν πειράζει όμως! Ήταν πανέμορφες έστω και αυτές οι λίγες και έτσι αποζημιώθηκα!
Σήμερα ήταν μια απ' αυτές τις όμορφες μέρες και τι πιο ονειρικό από μια βόλτα για να χαζέψουμε το ηλιοβασίλεμα!!
Τα μέρη γνώριμα... τα πρόσωπα περισσότερα!! Κι αυτό ήταν τόσο ζεστό!! Βγάζαμε φωτογραφίες, χαμογελούσαμε, ήμασταν αγκαλιά! Φεύγοντας, έπιασα τον εαυτό μου να νιώθει μια αστείρευτη πληρότητα και να μη μπορεί να βαστάξει τόση ομορφιά μαζεμένη σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα!! Το βίωνα! Το σώμα μου το εξωτερίκευε, το έδιωχνε! όχι επειδή ήταν ανεπιθύμητη η χαρά, αλλά επειδή ήταν τόση πολύ που δε χώραγε... είναι υπέροχο να βρίσκεσαι στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη ώρα, με τα κατάλληλα άτομα (μείον ενός που, εάν ήταν μαζί, θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του νησιού) και να γεμίζεις κομμάτια γης με αναμνήσεις!! Κι όταν ξαναπεράσεις από εκεί, θα ανασύρεις όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές και σχεδόν τις ξαναβιώνεις!! Το ζήτημα είναι να είναι έντονες και να μπορούν να κρατήσουν στο χρόνο!! Η σημερινή μέρα λοιπόν, στοιχηματίζω ότι είναι μία απ' αυτές!!
Πάντως, το συμπέρασμα που βγήκε από αυτές τις δύο βδομάδες και κάτι εδώ είναι ένα:
Θα αγαπώ πάντα αυτό το νησί! Όπου κι αν βρίσκομαι! Η καρδιά μου δυστυχώς ή ευτυχώς, θα χτυπά εδώ κατά το ήμισυ!
Αντίο υπέροχή μου μέρα!! Σ' αγάπησα πολύ!

Με τη δύναμη του νησιού μου!!

Σήμερα πάλι πνίγηκα λίγο!! Η επιθυμία μου να μιλήσω, ήταν τόσο έντονη που δε γινόταν να αντισταθώ!!
Τα μέρη γνώριμα... Το νησάκι μου πιο όμορφο από ποτέ! Με λίγο ήλιο, σαν άνοιξη!! Η θάλασσα γυαλί να την περπατήσεις!! Τι όμορφη εικόνα!! Μου είχε λείψει!! Παρέα, το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς μου! Φυσικής και μη!! Όλοι πάντως αγαπημένοι μου!
Τα γέλια έδωσαν και πήραν!! Και θα συνεχίσουν σίγουρα!! Πάντα τα καλύτερα θα είναι αυτά που ακόμα δεν έχουν έρθει! Είναι μια βδομάδα που θα αγαπώ πολύ και θα τη σκέφτομαι με λαχτάρα τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθώ εδώ!!
Το πρωί κατέβηκα στη χώρα για να χαζέψω λίγο τα όσα ανοιχτά μαγαζάκια!! Το τοπίο ειδυλλιακό για τα δικά μου γούστα!! Ένιωθα σα λουλούδι που άνοιγε τα πέταλά του στον ήλιο για να τον νιώσει σε κάθε σπιθαμή του!! Ανεβαίνοντας και πάλι στο χωριό με το αμάξι, σκέφτηκα πόσο όμορφα θα ήταν να κοιμόμουν και να ξυπνούσα μέσα σε αυτή την ομορφιά!! Να ανοίγω κάθε μέρα μια μεγάλη αγκαλιά για να χωρέσω συναισθήματα, λέξεις και εικόνες που θα αγαπούσα ανά τον καιρό! Μα μετά σκέφτηκα πως στη μεγαλούπολη με περιμένουν!! Ή έστω, εκεί είναι το μέρος που θα συναντηθούμε ξανά! Δε γίνεται εγώ να φύγω!! Μα δε θέλω κιόλας να χάσω όσους βρίσκονται εκεί!!
Τελικά, πόσο όμορφο και άσχημο παράλληλα είναι να δένεσαι με τους ανθρώπους!! Τόσο που σε κάνει να μένεις βράχος ακλόνητος σε ένα μέρος! Και να νιώθεις όμορφα γι' αυτό! Κι όλα αυτά, χωρίς να στο ζητήσει κανείς!! Απλά ένα "μου λείπεις" να σε φωνάζει πάλι πίσω λες και δεν έχεις καμία δουλειά εκεί που βρίσκεσαι τώρα...
Νομίζω πως στο όνειρο προστίθεται κάτι ακόμα... μέχρι σήμερα υπήρχαν τα πρόσωπα, η θάλασσα και η μουσική... πλέον, το τέλειο ολοκληρώνεται με την τοποθεσία! Θέλω να σας δω όλους μια μέρα εδώ, στην Πάρο μου, στο νησί που πάντα θα νιώθω πως βλέπω πρώτη φορά!!! Που θα ζούμε σα να μη σκεφτόμαστε το μετά! Όπως μου αρέσει!! Αυθόρμητα!!!
Ας ελπίσουμε πως η τύχη μου θα ακούσει!!!
Ώρα να ονειρευτώ...
Καληνύχτα!!

Ο δρόμος που μπορώ να περπατήσω και να χαζεύω γη και ουρανό να ενώνονται...
τι πιο όμορφο...

Μεγάλη αγάπη..

Είναι που είμαι συναισθηματικός άνθρωπος και δεν μπορώ να ξεχάσω λεπτό όσα νιώθω..
Είναι που έχω τον ίδιο ενθουσιασμό σα να μην έχει περάσει ούτε στιγμή από την πρώτη μας αγκαλιά..
Είναι που δεν θέλω να χαρίσω αυτό το τραγούδι σε κανέναν άλλο, ακόμα κι αν μπορώ!
Είναι που αυτό το κοριτσάκι που κάποτε γνώρισα, με τις φλόγες που έβγαζαν τα μάτια της απλά στο άκουσμα του ονόματος "Παντελής", μου έχει κλέψει για πάντα την καρδιά...

Παντοτινή μου αγαπημένη...

Ο τελευταίος μονόλογος του έτους

Κοίτα πότε έφτασε η 31/12/2012!! Έφυγε άλλος ένας χρόνος και φορτώθηκε στην καμπούρα μας! Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, θέλω να κάνω την εκτίμησή μου για το έτος που μας χαιρετά... Γυρίζω πίσω και βλέπω όμορφα, άσχημα, σκαμπανευάσματα, αδράνειες... όλα! Φαίνεται γεμάτος χρόνος μάλλον... Για πρώτη χρονιά μετά από τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, δεν είχαμε απώλειες... Τουλάχιστον σωματικές! Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό είναι η αλήθεια! Απ' την αρχή του χρόνου οι αλλαγές ήταν εμφανείς! Μετακόμιση ξανά, αυτή τη φορά η διαδρομή ήταν Άρτα-Αθήνα. Η ζωή έπρεπε να αναδιοργανωθεί αναγκαστικά! Κι όχι μια, αλλά δύο φορές!! Πλέον, αυτός ο τομέας τακτοποιείται και μπαίνει σε ένα πολύ όμορφο στάδιο! Νιώθω το σπίτι μου πιο σπίτι απ' το καθένα. Μου παρέχει ασφάλεια που δεν πίστευα και αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι!! Είναι η φωλίτσα μου!! Πλέον στο προηγούμενο σπίτι μου μένει ο Αναστάσης με τη Γλυκερία μας! Ναι, είναι μας! Ξεκίνησαν να συζούν!! Είναι τόσο όμορφο που προστίθεται άλλο ένα μέλος στην οικογένεια! Έτσι το νιώθω!! Η χρονιά επίσης είχε πολύ τρέλα! Πίστευα ότι ήξερα τι ήθελα, αλλά μάλλον έκανα λάθος! Πλέον όλα είναι τόσο όμορφα... είμαι πολύ ικανοποιημένη, μην είμαι αχάριστη!! Αλλά πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης!! Ο ψυχολογικός τομέας, που είναι ο βασικότερος για εμένα, είναι στα up του!! Οι άνθρωποι που αγαπώ είναι κοντά μου... αν εξαιρέσουμε τους γονείς μου που για άλλη μια χρονιά μου λείπουν απίστευτα κι ας μην το ξέρουν... Αυτός ο χρόνος όμως είχε και άσχημα... Φοβάμαι ότι χάνω κάποιους άλλους ανθρώπους που αγαπώ αφάνταστα... και αυτοί είναι οι νονοί μου... ο δεύτερος πατέρας μου ξαφνικά χάνεται!! και αν τελικά πέσω μέσα, πραγματικά η απώλεια θα είναι μεγάλη! Ας ελπίσουμε ότι τελικά θα είναι ένας άσχημος εφιάλτης... Αυτός ο χρόνος όμως, μέσα από την άσχημη οικονομική κατάσταση, που δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι ατομική αλλά μαζική, μου έμαθε κάτι. Πηγαίνοντας εγώ για τα τελευταία πρωτοχρονιάτικα ψώνια, αγορασμένα απ' το υστέρημά μου ή απ' το περίσσευμά μου, συνάντησα ανθρώπους άστεγους και μόνους, μέσα στο κρύο και τη βροχή... Ένιωσα τόσο μικρή κρατώντας τη μεγάλη μου σακούλα... Γι' αυτό, το μεγάλο μου δίδαγμα είναι πως, όσο έχω ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι μου και ένα μικρό πιάτο για το απαραίτητο γεύμα μου, δε θα ξαναπαραπονεθώ! Γιατί μπροστά σε άλλους είμαι πλούσια!! Γιατί έχω τα υλικά αγαθά που δυστυχώς θεωρώ αυτονόητα και τους ανθρώπους που αγαπάω δίπλα μου!! Όσα περιμένω απ' το 2013 είναι πολλά και καλά!! Και νομίζω ότι όλα είναι πολύ κοντά!! Πως γίνεται άλλωστε να μην τα περιμένω, αν το 2012 με αφήνει με τόσο υπέροχο τρόπο...!! Θέλω να αποχαιρετήσω με αυτές τις όμορφες σκέψεις αυτό το χρόνο για να έρθει με την ίδια καλή διάθεση ο νέος! Γιατί η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται λέει ο λαός!! Κι αν ισχύει, θέλω να έχω την αφρόκρεμα της ζωής στο μυαλό μου! Καλή μας χρονιά, με θετική σκέψη, πολύ διάθεση για ζωή, με τους αγαπημένους μου ανθρώπους αναπόσπαστο κομμάτι μου και φυσικά με υγεία! Γιατί χωρίς τα δύο τελευταία, δε θα έχει νόημα!!

Χαρές, χαρές και πάλι χαρές!!!

Σήμερα παραδόξως, έχω ανεξάντλητα καλή διάθεση!!! Κρίμα που τελειώνει η μέρα όπου να 'ναι... Θες που ένιωσα μετά από καιρό πως προσέφερα κάτι; πως κατάφερα κάτι με τον κόπο μου? Ήταν όλα μαζί... Πρόσωπα, καταστάσεις... όλα με οδηγούν σε όσα έχω αγαπήσει και έχουν σημαδέψει τη ζωή μου!! Και πραγματικά, το κουτάκι με αυτή την ομορφιά, έφτασε στα χέρια μου τόσο άθικτο, με τόση απ' τη γνωστή μου αφέλεια και τόσο απ' τον χαρακτηριστικό ενθουσιασμό μου, που πραγματικά είχα ξεχάσει πόσο υπέροχο είναι... Φωτεινό, γυαλιστερό, και καθαρό. Γυάλινο αλλά χωρίς δαχτυλιές.. Βγαλμένο από παραμύθι! Με μια χρυσόσκονη μέσα που όταν πέφτει κάνει αυτό το μαγικό ήχο που ξέρουμε από τα παιδικά που βλέπαμε μικρές.. Αυτή η απερίγραπτη χαρά που θέλει να βρει μια αμυχή και να βγει έξω, αλλά πάντα θα είναι λες και δεν μπορεί να ξετρυπώσει από πουθενά και κοντεύει να με πνίξει με έναν τόσο υπέροχο τρόπο!!! Σήμερα ήταν "το τρίτο και καλύτερο"! Δίπλα μου μια καρδιά που ο ρυθμός της καταφέρνει να με κάνει να πετάω από χαρά... Ποτέ δεν θα καταλάβει κανείς, ακόμα κι εγώ, πως μπορεί να συμβαίνει.. Τα μέρη, γνωστά! τα πρόσωπα κάπου κάπου αλλάζουν, αλλά είναι ωραίο κι αυτό! το θέμα είναι ότι όποτε συμβαίνει, μου αποδεικνύει πως η διάθεση πάντα θα υπάρχει! Αρκεί να υπάρχουν λίγοι σταθεροί άνθρωποι στη ζωή μου! Είναι γιορτές... Τώρα υποτίθεται πως η Αθήνα είναι στολισμένη... Αλλά και φέτος πρωτοτυπούμε... Όλος ο κόσμος Χριστούγεννα, εμείς συσκότιση!! Και κάπου εκεί είναι που πεισμώνω! Ε όχι πια!!! Όχι άλλη μιζέρια!!!! Και έτσι, εγώ σας πάω κόντρα... Πάω κόντρα σε όση κακομοιριά έχετε εσείς που βάζετε ακόμα το κεφαλάκι σας κάτω από μία στέγη!! Γιατί τίποτα δε θα γίνει καλύτερο με τον δικό σας τρόπο!! Αντίθετα απ' ότι με το δικό μου!!!!!!!