4/1/2010

Να που τελικά όλοι μας γινόμαστε τρελοί... μερδευόμαστε λογικοί και άλογοι και γινόμαστε ένα!!
Να που πρώτη φορά καταλαβαίνω πως ένιωθες γι' αυτή την πουτάνα πόλη όταν την έζησες λίγο...
Να που για πρώτη φορά νιώθω πως θα χάσω κι εγώ τα λογικά μου!!
Που φοβάμαι πραγματικά για τη ζωή μου!!
Δεν μπορώ δίπλα μου, απέναντι και στο διπλανό τετράγωνο να σκοτώνονται άνθρωποι κι εγώ να μένω ασυγκίνητη!! Δεν μπορώ να νιώθω ασφαλής μέρα μεσημέρι!!
ΑΔΥΝΑΤΩ!!!

Αν μέχρι πριν έξι ώρες ήθελα μια φορά να φύγω απο το μπουρδέλο στο οποίο ζω, τώρα θέλω εκατομμύρια φορές παραπάνω!! Κι ας αφήνω ανθρώπους που αγαπάω πίσω μου!!
Απλώς θα προσεύχομαι γι' αυτούς να είναι καλά και να έχουν μια ασφαλή ζωή...
Και να τους βλέπω για όσο θέλω και θέλουν... και να μην πάρει κάποιος άλλος την απόφαση για εμάς...
Αυτά!!

Υ.Γ: Καλή χρονιά!! (ας μην επιβεβαιωθεί ο κανόνας "η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται"...)

Πέρασαν μέρες που περίμενα αυτή τη στιγμή...
Σκέψεις συσσωρευμένες μέσα στο μυαλό μου να το φέρνουν σβούρες και να το κουράζουν...

Ξέρεις, τελευταία σε σκέφτομαι περισσότερο απ' ότι πριν!! μα πρόσεχε!! χα!! μην ανασκουμπώνεσαι ανόητε!! Οι σκέψεις μου αφορούν άμεσα το παρελθόν! εσύ έρχεσαι μετά, κι αυτό, από καθαρή τύχη!
Το έχω ξαναπεί και στο παρελθόν, μα μου λείπει ακόμα η σιγουριά των φράσεών μου...
Μου λείπει έστω αυτή η κοροϊδία... αυτό το ψεύτικο, το μονόπλευρο! μα όχι για εσένα! ποτέ ξανά! απλά μου λείπω εγώ, τότε!

Ξέρεις, συμβαίνουν διάφορα που με πάνε στο παρελθόν, άθελά μου!
Ένα κουτί με πράγματα και λόγια... κι ένα μακρύ ταξίδι...
Το ξέρω ότι και να πεις! εσύ όμως, δεν ξέρεις!! (κακό για εσένα, μα αλήθεια δε με νοιάζει!)

Οι αποφάσεις και οι αλλαγές από την άλλη πρωταγωνιστούν πλέον...

Λένε πως πάντα μετά τη βροχή έρχεται η λιακάδα...
Όμως και μετά τη λιακάδα, αργά ή γρήγορα(μην κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλό μας), βροχή θα έρθει!!
Δε με θλίβει όμως αυτό! Και η βροχή έχει ωραία στοιχεία...
Θα χουχουλιάσω μέσα στο παχύ μου πάπλωμα...
θα κουρνιάσω σε θέση εμβρύου στον καναπέ που βλέπει το παράθυρο και θα ακούω τη βροχή...
θα σκεφτώ τα αστέρια που θα φανούν ξανά...

πάντα μ' άρεσε η ξαστεριά...


Πλέον ξέρω τι πάει να πει βροχή, μπόρα, πλημμύρα, κεραυνοί και βροντές...
Πλέον ξέρω πως πρέπει να φοράω το αδιάβροχό μου, τις γαλότσες μου και να κρατάω μια ομπρέλα που ν' αντέχει.
Και ξέρω πως αν τα έχω όλα αυτά, θα γυρίσω σπίτι στεγνή και θα αφήσω τα παπούτσια μου στην εξώπορτα!
Τα βρεγμένα γατιά θα βρίσκονται στο δικό μου παρελθόν και αναπόφευκτα σε άλλων το παρόν..

Κάνοντας μια βόλτα στη ζωή… δεύτερη φορά…
Δυο χρόνια και κάτι ψιλά στο fast forward…
Δυο παιδάκια ακόμα… τα ονόματά τους γραμμένα σε ένα τετράδιο και τα λόγια έδιναν κι έπαιρναν…
Ενωμένα με ένα κοινό μυστικό να τα δένει… αγαπούσαν το ένα το άλλο… έτσι έδειχναν τουλάχιστον… ή έτσι ήθελα να βλέπω!! Με τον καιρό τα πάντα άλλαζαν…
Το κακό είναι πως άλλες φορές θετικά, κι άλλες αρνητικά! Μα έτσι είναι στη ζωή. Δεκτό!
Πλέον τα παιδάκια μεγάλωσαν λίγο, και έγιναν έφηβοι!
Πλέον η σχέση μεταξύ τους δεν είναι ίδια!
Μα βέβαια! Κι αυτοί άλλαξαν! Και η παρέα τους άλλαξε! Και η αντίληψη και η ταχύτητα μεταβολών του ενός άλλαξε… Πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτά τα δυο χρόνια! Ίσως αυτό να φταίει γι’ αυτή την αλλαγή…
Τα λόγια όμως συνεχίζουν και ακούγονται, ίσως με μικρές διαφορές και παραλείψεις… αλλά η συνήθεια και η συμπεριφορά μιλούσαν, μιλάνε και θα μιλάνε για πάντα, είτε επαινετικά, είτε αρνητικά… πάντως πάντα με καθαρή αλήθεια…

Είναι πραγματικά περίεργη η πεποίθηση του ανθρώπου ότι ποτέ δεν έφταιξε σε τίποτα... πάντα έπραττε σωστά, κι όσες αρνητικές γενικολογίες ακούγονται γύρω του, δεν αφορούν αυτόν, κι όσα θετικά είναι πάντα για τον ίδιο!
Το κακό είναι πως η ζωή τα φέρνει όπως εκείνη τα θέλει, χωρίς να ρωτήσει κανένα! ούτε καν τον άμεσα ενδιαφερόμενο! το ακόμα χειρότερο όμως είναι πως ποτέ δεν προειδοποιεί! Πάντα από τα ψηλά στα χαμηλά! ποτέ λίγο λίγο!!
Και να που πριν λίγες μέρες, ώρες, θα έλεγα πως όλα είναι καλά, καλύτερα, συμπαθητικά, όμορφα! πως πλέον νιώθω πλήρης με τα χ άτομα δίπλα μου, με τις ψ καταστάσεις να με περιβάλλουν κι εμένα ήρεμη και ικανοποιημένη από ότι έχω κάνει μέχρι στιγμής!
Να όμως που τώρα όλα σχεδόν κάνουν στροφή 180 μοίρες...
Επιβεβαιώνεται ξανά η λέξη "βαρέθηκα", μα αυτή τη φορά για άλλους λόγους και με άλλους πρωταγωνιστές!!
Πρέπει να έρθουν τα Χριστούγεννα... να βγούμε βόλτες μέσα στο κρύο, να γελάσουμε με τα χάλια μας και να κάνουμε βλακείες χωρίς να μας νοιάζει ο κόσμος! να νιώσω ξανά 18 χρονών (έστω και 19) κλείνοντας πάλι μαγαζιά στις 5 το πρωί με τη γνωστή παρέα... και λίγο αλλαγμένη, ίσως να είναι καλύτερα...
Να αλλάξω εσωτερικά κι εξωτερικά!
και μετά να μετρήσουμε αντίστροφα ξανά για τις όμορφες μέρες...
που θέλω να είναι ομορφότερες απο κάθε άλλη...
Μου το χρωστάς...

Μακάρι να μείνουμε το ΕΝΑ για πάντα...

Λοιπόν κάποτε ήμασταν ένα... τι κι αν χωριζόμασταν από χιλιάδες χιλιόμετρα... μετά έγιναν εκατοντάδες... και σιγά σιγά λιγόστευαν που και που... και ξαφνικά η απόσταση μεγάλωσε δραματικά!! Κι αυτό γιατί οι καρδιές μας έγιναν άγνωστες!! Δεν ήξερε η μια το χτύπο της άλλης... Κι όλα αυτά από μια λέξη... βαρέθηκα...
Κι από τότε, αυτή η λέξη έγινε πρωταγωνιστής της ζωής μου...
κι εγώ, συμπρωταγωνιστής να την ακολουθώ...

Ξέρεις, ότι έγινε έπρεπε να γίνει! και συμφώνησα μ'αυτό, είτε ήθελα είτε όχι!!
μα έχω ακόμα μέσα μου ένα γιατί... μετά από τόσο καιρό... κι εσύ το προκαλείς με τις πράξεις σου!!!
Μέσα απ'αυτό, ένα πράγμα ήθελα να πω... (τι κι αν βγήκαν παραπάνω...)
Μπορεί εσένα να σε βοήθησε αυτό...
Μπορεί να είσαι πιο ξέγνοιαστος...
Οι σκέψεις να μη σε βασανίζουν...
Μπορεί όλα να σου πηγαίνουν καλύτερα...

Μα ξέρεις.... για εμένα τίποτα δεν είναι πλέον εντάξει!!
Οι σκέψεις με βασανίζουν περισσότερο απο κάθε άλλη και περισσότερο από ποτέ...
Κάθε μέρα ξυπνάω με έγνοιες μίζερες, στιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη, να θυμίζουν βουνό...

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ!!!!!!

Ίσως να φταίει το ότι κάποτε αντιληφθήκαμε διαφορετικά την αγάπη...
Ότι για εμένα ήσουν σύντροφος και φίλος... που θα μου στεκόταν είτε ήθελε είτε όχι!! χωρίς να πει κάτι!! απλά με την ύπαρξη!! ακόμα και με τη φωνή...

Να που όμως κι εγώ αρχίζω να βαριέμαι... όπως εσύ τότε... μόνο που αυτή τη φορά μακροπρόθεσμα θα βγει σε καλό... αν όχι σήμερα, ίσως αύριο, ίσως σε μια βδομάδα, ίσως σε ένα μήνα!!
ΕΣΥ ΜΕ ΕΠΕΙΣΕΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ!!!!!!

Καληνύχτα...

Η καρδιά... όσο συγκεκριμένη κι αν είναι η μορφή της τελικά, άλλο τόσο μπορεί να γίνει αγνώριστη... σαν ένα κομμάτι σίδερο!! Που άλλοι το ζεσταίνουν και του δίνουν μια όμορφη όψη, και το κάνουν χρήσιμο.. άλλοι πάλι το ζεσταίνουν και το κάνουν μια άχρηστη, άμορφη μάζα.

Άλλοι όμως το καίνε και το κάνουν στάχτη...

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος... που το μόνο που χρειάζεται είναι ένα σφυρί!! Ίσως να είναι δύσκολο... ίσως και όχι... πάντως το σίγουρο είναι, πως αργά ή γρήγορα το σίδερο θα λυγίσει... ίσως να ξαναλυγίσει, να ισιώσει και πάλι... ανάλογα την επιθυμία του τεχνίτη...
Βαρέθηκα να έχω πάντα από πάνω μου έναν τεχνίτη κι εγώ να παριστάνω το σίδερο! Ίσως όλοι να είμαστε κομμάτια από σίδερο!! αλλά εγώ βαρέθηκα!!
Γιατί ξέρεις, αν ο τεχνίτης είναι ευγενικός μαζί σου, θα σε ισιώσει ξανά!! Μόνο που αμελεί κάτι...
Όσο κι αν το ισιώσει, πάντα θα μείνει μια ρυτίδα εκεί που το στράβωσε...

Καθενός η καρδιά δεν αντέχει συγκεκριμένα πράγματα...

Ξέρεις κάτι; δε θέλω τίποτα παραπάνω... λίγη κατανόηση στη χαρά μου...
Μονόκλ για την αγάπη...

Ήταν κάποτε η Αγάπη...
Η Αγάπη είχε όνειρα...
Όνειρα για μια ζωή όπως την ονειρευόταν! Με έναν άνθρωπο που θα ένιωθε ότι κι εκείνη...
Η Αγάπη μεγάλωνε...
Τα όνειρα έγιναν παρόν! Έπαιρναν μορφή... και μετά σάρκα και οστά!
Εκείνης της άρεσε να δίνεται...να δίνεται με όλο της το είναι!!
Πίστευε ότι μπορούσε να την αγαπήσει κάποιος όπως κι εκείνη...
Μετά όμως... μετά ένιωθε να προδίδεται...
και πράγματι την πρόδωσαν την Αγάπη!!
Κι έτσι έζησε μόνη της... να μοιράζεται παντού και πουθενά!!
Και μετά πάλι πίσω... και πάλι λίγο μπροστά... και πίσω ξανά...
Πήγε στο βάθος του πίσω και άρχισε πάλι να νιώθει όπως επέβαλε η φύση της!! και όπως ήθελε!
Ένιωθε όπως ήθελε;
Της άρεσε να κρύβεται! κρυβόταν κάπου καλά!! τόσο που ο Νους δεν την έβρισκε....
Κι ο Νους όμως... χαιρόταν που υπερτερούσε αυτής... βρήκε μια μικρούλα χαραμάδα και μπήκε! και ποιος δε θα έμπαινε άραγε;
Κι έτσι και οι δυό ήταν ευχαριστημένοι!! όχι ευτυχισμένοι... γιατί όπως και να έχει, όταν συναντιούνται Αγάπη και Νους, τότε το μίγμα που δημιουργείται είναι υπέροχο!!!

Υ.Γ: Και να μην ξεχνάμε... δεν είναι τυχαίο που η Αγάπη είναι γένους θηλυκού, ενώ ο Νους αρσενικού.... :(