Το ονειρεμένο Όνειρο....

Πως τα φέρνει η ζωή... είναι τόσο αστείο... ένα τηλέφωνο και η πορεία της αλλάζει.... Και όσα ονειρευόμουν ήρθαν!! Θυμάμαι όταν ήμουν αρκετά μικρότερη, μιλούσα για μια βαλίτσα με πολύτιμους λίθους που περιμένει στο λιμάνι του Πειραιά αλλά κανείς δεν την κλέβει, γιατί δε μπορεί! Γιατί μέσα είναι "Το Όνειρο"... το δικό μου όνειρο!! Που θα περίμενε εκεί μέχρι να την παραλάβω!!
Η μέρα ήρθε... 31 Αυγούστου το συνάντησα!! Ένιωσα τόσο περίεργα... άφησα μία ζωή 25 χρόνων για κάτι καινούριο... Θα με δικαίωνε η επιλογή μου αυτή; ή θα ήταν άλλο ένα λάθος; Άφηνα μία δουλειά που με εκτιμούσαν για μία άλλη που δεν ήξερα τι θα ήταν... έφευγα και ήμουν μόνη μου!!
Πλέον έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες....
Η ζωή είναι τόσο πανέμορφη... αγαπώ την κάθε στιγμή, το κάθε δευτερόλεπτο και την κάθε ανάσα που παίρνω!
Βρίσκομαι σε ένα σπίτι που μέχρι πριν λίγο καιρό μου ήταν αδιάφορο, ένα σπίτι σαν όλα τα υπόλοιπα... Και σήμερα είναι σαν σπίτι μου... εδώ που χτυπάει η καρδιά μου διαφορετικά από οπουδήποτε αλλού και από κάθε άλλη φορά... (μα αυτό αξίζει ένα γράμμα ολόκληρο, μήπως και καταφέρω να μιλήσω για όσα ζω εδώ...) Μα πως να γίνει που είναι ο μισός τουλάχιστον λόγος που η ευτυχία συμπληρώνεται... είναι το Όνειρο ολοκληρωμένο!! Όπως παραμυθιαζόμουν πιτσιρίκα, αλλά είχα απαρνηθεί ως ενήλικη, γιατί τα παραμύθια δεν ήταν αληθινά και ο πρίγκηπας είχε πέσει από το άσπρο του άλογο... Δύο χέρια να περιμένουν να σε αγκαλιάσουν, δύο μάτια να είναι καρφωμένα στα δικά σου και ένα χαμόγελο να σε κάνει να σκέφτεσαι πως κάτι όμορφο υπάρχει εκεί για εσένα.... Και ένα στόμα να ξεστομίζει ότι πιο όμορφο έχεις ακούσει σε αυτή τη ζωή....
Δε γίνεται, είμαι εδώ!! Ριζώνω!! Θέλω οι ρίζες μου να γίνουν βαθιές και να με πάνε εκεί που πάντα ήθελα.... Μια γεμάτη ζωή στο νησί μου με τους ανθρώπους που αγαπώ, την οικογένειά μου κι ας είναι μέχρι τα γεράματα....!!!

Τρεις μέρες πίεσης... τρεις μέρες που δεν τις ζω, απλά σκέφτομαι... να φύγω ή όχι; Πού μπορείς να πας όταν μένει πίσω και το μυαλό και η καρδιά; τι νόημα έχει ένα άδειο κορμί; άδειο από ανθρώπους, από τις στιγμές που ποθεί, που επιθυμεί, λαχταράει, ονειρεύεται... Κάποιες φορές η ζωή φέρεται άδικα... σου πετάει το μπαλάκι, όταν η ίδια σου έχει δέσει τα χέρια!! τι νόημα έχει ένα μέρος στο χάρτη όταν δε μπορείς να το μοιραστείς με αυτούς που θες;
μα αφού δε μπορώ να φύγω, γιατί με πιέζετε; γιατί με χτυπάτε εκεί που πονάω; μα ξέρετε τι είμαι! Ξέρετε ότι δε μπορώ να βάλω το μυαλό πάνω απ' την καρδιά μου!! Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη για εμένα! Κάθε λογής αγάπη, μη παρεξηγηθώ!! Μπορεί για άλλους να είναι μία απλή στιγμή... αλλά για εμένα είναι Η στιγμή που περιμένω εδώ και καιρό!! Και μετά έλεγα ότι θα έρθουν τα καλά! Έτσι όπως τα είχα σκεφτεί!! Πώς γίνεται να απαρνηθώ όλ' αυτά και να κάνω κάτι που απλά θα περιμένω το τέλος του; που ναι, θα μου έχει δώσει κάτι καλό! Αντικειμενικά καλό... αλλά αν έχουν αλλάξει όλα τα υπόλοιπα δεδομένα, δε θα έχω χαρεί τίποτα... και πάλι θα σκέφτομαι...
Δε μπορώ... κι αν δεν υπάρχει δε μπορώ, δε θέλω!! Δεν το αρνήθηκα...

Μα ας μου χτύπαγες την πόρτα να με πάρεις μία αγκαλιά....

Σα χθες...

Πώς περνάνε 6 χρόνια... απίστευτο μου φαίνεται!! 6 χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που σε είδα... χλωμός και κρύος... ακίνητος... κοιμόσουν!! τόσο ήρεμος... χωρίς αυτά τα μηχανήματα που τόσο μισούσες! είχες φροντίσει εσύ γι' αυτό! Εχθές το βράδυ έμεινα ξύπνια έως αργά... ήταν σα να ζούσα σε εκείνη τη μέρα του 2009! Ζω και στο σπίτι που συνέβησαν όλα... ήταν πολύ ρεαλιστικό μπορώ να πω! Με ξύπνησε η μαμά, έφυγες λέει! Όταν ήρθα να σε δω, αμίλητοι όλοι, μαζί τους κι εγώ... άνοιξε η πόρτα και είδα ένα περίεργο κουτί, ήταν ορθάνοιχτο και περίμενε... ένα πολυτελές σπίτι με γυαλιστερό ύφασμα και λουστραρισμένο ξύλο... σφίχτηκα μέσα μου! Ακόμα θυμάμαι αυτό το αίσθημα... και την έκφρασή μου! Ήταν λες και είχα βγει από το σώμα μου και ήμουν θεατής της ζωής μου... και μετά ήρθα και σε είδα... μέσα μου ένιωσα κάτι καλό μέσα σε όλη την ασχήμια... σίγουρα περήφανη για αυτό που ήσουν... ήθελα να έρθω, να σε σκουντήξω, να σε αγκαλιάσω! Αλλά ήταν γύρω σου κάποιοι άγνωστοι... δεν ήταν ο μπαμπάς που σε βοηθούσε, αλλά κάποιοι που δεν τους ήξερε κανείς! σε μετακίνησαν... και μετά έφυγες... και δεν ξανάρθες σπίτι! Δε σε ξανάδα σπίτι... γιατί ξέρω ότι είσαι εδώ γύρω... 

Είσαι όπου είμαι κι εγώ...
Γιατί είσαι μέσα στην καρδιά μου! 

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, πάντα η 7η Απριλίου θα μου θυμίζει εσένα..
Σε αγαπώ πολύ παππού!

Πως και γιατι....

Πως γινεται καθε πρωι να σε αμφισβητω και καθε μεσημερι να σρ αγκαλιαζω;
Πως γινεται να νιωθω οτι δε σκεφτεσαι τα ιδια, οπως λεει ενα τραγουδι "δε με βλεπεις στα ονειρα σου οπως εγω" και να μη με νοιαζει;
Μα πανω απ ολα, γιατι σε αυτον τον ψευτικο κοσμο μαθαμε να αμυνομαστε; γιατι μας αναγκασαν να αμυνομαστε;; γιατι να μην αφηνουμε το εγω μας ερμαιο των αισθηματων μας; μα ειναι τοσο ομορφο! Αρκει να συνεβαινε το ιδιο απ ολους... μονο ετσι...

Όλα οσα δε μπορω να σου πω...

Μια εποχη που ολα αλλαζουν... μια ζωη που αλλαζει πορεια... ξαφνικα γινομαι παλι εφηβη και νιωθω οσα πιστευα πως ο ανθρωπος τα νιωθει μια φορα... Μια μυρωδια, ενα καρδιοχτυπι... μα η διαφορα ειναι πως υπαρχει αλλη ανεση.... σα να σε ξερω χρονια... να ημασταν μαζι για χρονια!! τι κι αν λιγα λεπτα πριν ενιωθα πως θα σε δω πρωτη φορα στη ζωη μου... Ειχα ξεχασει το πεταρισμα της καρδιας, τις πεταλουδες στο στομαχι... Ειναι οι φοβοι που ξαφνικα εμφανιστηκαν, μη σε χασω, μην ξεθωριασει οτι υπαρχει, μη ζω κατι ψευτικο, κατι μονοπλευρο... τη μερα που ξεφυγα απ' τη συνηθεια και τη σιγουρια, ξαναγεννηθηκα!! Κι ας μην ειμαι βεβαιη για τιποτα!! Κι ας φοβαμαι μη ζησω παλι αυτο που υποσχεθηκα στον εαυτο μου εξι χρονια πριν οτι δε θα επιτρεψω να συμβει! Ολα αυτα ειναι αισθηματα που προερχονται απο κατι δυνατο! Και δεν το αλλαζω με τιποτα στον κοσμο! Με οσες κατηγοριες κι αν μου προσαψουν! Ειναι ο ερωτας... Εισαι ο ερωτας!! Και ειναι τοσο ομορφο....

Let the year turn!!!!!

Καθιερωμένος απολογισμός....
Λίγα θυμάμαι από τη χρονιά που τελειώνει!! Κι όλα σχεδόν, δυστυχώς, αρνητικά!!!!!
Θυμάμαι ένα τηλέφωνο κοντά στα ξημερώματα... Και μετά την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά, αγχωμένα. Ένα αυτοκίνητο με προορισμό ένα νοσοκομείο. Θυμάμαι μέρες και νύχτες ατελείωτες καρφωμένη σε μία καρέκλα με αρωγό την αγάπη. Κι εκεί που τα πράγματα έφτιαχναν, σκοτάδι!
Θυμάμαι την καρδιά μου μετά να χτύπησε δυνατά. Όχι αγχωμένα αυτή τη φορά... χαρούμενα! Μα πολύ γρήγορα σταμάτησε σχεδόν τελείως...
Πολλοί αποχωρισμοί αυτή η χρονιά...
Πρόσωπα "δεδομένα" έφυγαν με τον χειρότερο τρόπο!! Κι όχι ένα... περισσότερα!!
Θυμάμαι κι άλλο τηλεφώνημα... Ένα τηλέφωνο που έλεγε πως άλλο ένα νοσοκομείο θα πρέπει να περάσει απ' τη ζωή μου. Πάλι καλά πέρασε κι αυτό...
Μα να μην είμαι αχάριστη... Θυμάμαι ένα απρόσωπο "θες να γίνουμε φίλες;" να μου φέρνει κοντά το πιο σημαντικό πρόσωπο του παρελθόντος μου. Την πρώτη σχέση  αληθινής, φιλικής αγάπης!! Ελπίζω αυτό να μη μου το πάρει κανένας χρόνος που θα έρθει...
Δε μπορώ να θυμηθώ κάτι άλλο... αυτά ήταν όλα!!!!
Το καλό είναι πως είμαι εδώ ακόμα, ζωντανή, ακόμα πιο δυνατή και μάλλον πιο ορθολογίστρια!! Πλέον βάζω τη λογική μπροστά απ' το συναίσθημα. Χρειάζεται άλλωστε. Το μυαλό είναι εδώ για να βοηθάει την καρδιά! Εμένα έφτασε αυτή η στιγμή!!!
Από την καινούρια χρονιά ζητάω περισσότερη ευτυχία. Περισσότερη υγεία (αν και ο χρόνος που έρχεται θα με βρει εμπύρετη με γαστρεντερίτιδα), περισσότερα χαμόγελα!!!! Περισσότερα ταξίδια, περισσότερα λεφτά, μία καλή δουλειά και τελευταίο μα ίσως πιο σημαντικό, περισσότερη αγάπη!! Αυτά χρειάζομαι για να πω πως το 2013 άφησε στο πόδι του πολύ πιο άξιο αντικαταστάτη!!!!
Καλή μας χρονιά λοιπόν!!!!

Αθήνα

Σήμερα δε μου άρεσε η ημέρα... προβλεπόταν τρομερά βαρετή και μοναχική μετά από μερικά " όχι". Διάθεση στο ναδίρ... άλλωστε και οι μέρες δεν ενδείκνυνται για πολλά κέφια... Έψαξα στο μυαλό μου για μια διέξοδο! Κάτι που θα με κάνει να νιώσω πιο όμορφα! Τελικά η λύση δεν ήταν μακριά... ένα τρένο δρόμος! Ντύθηκα με άνετα ρούχα και φόρεσα τα αθλητικά μου παπούτσια. Είχα αναβαση!!! Ένα μπουκάλι νερό και φυγαμε! Ο προορισμός μου ήταν η Πνύκα! Αυτός ο ήσυχος λόφος (πριν τη δύση του ήλιου βέβαια γιατί μετά οι τουρίστες πάνε συννεφο) στο Θησειο με την όμορφη θέα όλης της Αθήνας που μέσα στην ασχήμια της το βράδυ γίνεται ένας μικρός ουρανος απ' τα φώτα... την Ακρόπολη και το Λυκαβηττό που δε χρειάζονται κάτι παραπάνω για να φανεί η ομορφιά τους... το πράσινο γύρω μου με τα πεύκα και τα κυπαρίσσια... τι ηρεμία...
Όσο ερχόμουν, σκεφτόμουν την οργή, την έλλειψη, την απόρριψη... Τώρα μόνο ηρεμια! Τιποτ' αλλο!! Το έχω ήδη αποφασίσει! Από εδώ και στο εξής θα καθιερώσω αυτές τις βολτες! Ίσως μια επιστροφή στα παλιά δεν είναι καθόλου ασχημη!!!
Είμαι εγώ, που μέσα σε λίγους μήνες χάνω ανθρώπους και παρ' όλα αυτά αγαπάω ακόμα τον κόσμο γύρω μου!

Η μέρα που φοβόμουν, έφτασε...
6 Ιουνίου 2013... Υπό άλλες συνθήκες, τα λόγια που θα έβγαιναν θα ήταν ευχές από μέσα απ' την καρδιά με πολύ χαμόγελο... Τώρα σιωπή...
Πέρασε ένας μήνας...
Τόσος πολύς καιρός...
Τόσος που έχω αρχίσει να σκέφτομαι μήπως φταίω εγώ και μόνο...
Σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων...
Το είχε πει ένας σπουδαίος άνθρωπος κάποτε...
Ποια είμαι εγώ για να μην το επιβεβαιώσω με το χειρότερο τρόπο;
Καληνύχτα... Αυτός ο κόσμος δε θ' αλλάξει ποτέ......

Μια προσπάθεια....

Πέρασε τόσος καιρός... μέρες με άσχημα συναισθήματα και λίγα όμορφα για κάποια δευτερόλεπτα... ένα φλας μέσα στην όλη μιζέρια... ένα περιτύλιγμα όμορφο, με ζωηρά χρώματα και αφράτες κορδέλες! Έτσι έπρεπε να φαίνομαι!! Μέσα όμως το περιεχόμενο ήταν αναπόφευκτο να είναι χαλασμένο και σίγουρα ανεπιθύμητο... Ήμουν εδώ να δώσω κουράγιο στους πάντες!! Δεν ενδιαφέρθηκα αν χρειαζόμουν εγώ κουράγιο! Σκεφτόμουν διαρκώς τους άλλους! Είτε περνούσαμε το ίδιο είτε όχι. Έπρεπε να δείξω και στους άλλους το φωτάκι που έβλεπα!! Που μπορεί να μη φώτιζε τα πάντα, να ήταν κάτι μακρινό χωρίς να αγγίζει το τώρα μου, αλλά δεν έπαυε να υπάρχει! Σήμερα άναψε ένα ακόμα φωτάκι!! Κάτι να θυμίζει πως υπάρχει χαρά, δεν είναι όλα όπως σήμερα! Όλα μια μέρα φτιάχνουν!!
Λακωνική είμαι σήμερα! έχω χάσει κάθε όρεξη για τα πάντα! Το μυαλό μου κολλημένο, δε λέει να σκεφτεί κάτι άλλο! Λίγα είναι αυτά που μπαίνουν στο μυαλό μου!! Πολλά αλλάζουν!! 11 χρόνια τώρα σταθερότητα. μόνο που πια χάνεται και ψάξε βρες ποιος φταίει! Τελικά πράγματι... το για πάντα δεν το συναντάς και πολύ συχνά... και ειδικά όταν είσαι τόσο νέος...

Ας ελπίσουμε πως μεγάλωσα...
Καληνύχτα...

Κοντεύει ένας μήνας που δεν έχω γράψει. Το καλό είναι ότι κάθε μέρα σκέφτομαι όλο και κάτι! Απλά  δεν έχω το χρόνο να γράψω!! Σήμερα νιώθω απίστευτα περίεργα. Νιώθω όλο μου τον κόσμο κάπου να γκρεμίζεται. Η εμπιστοσύνη χάνεται. δεν ξέρω πια ποιος είναι αυτός που πρέπει να εμπιστευτώ, να πιστέψω και ποιος όχι. Τα λόγια είναι κάτι εύκολο, αν και δε θα έπρεπε! Θα έπρεπε όλα να τα προσέχουμε! Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει λέει ο λαός και έχει δίκιο!! Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις πράξεις! Μπορείτε όλοι να είστε οι άνθρωποι του παραμυθιού; να μη με απογοητεύετε ποτέ. Να είστε αυτοί που ήθελα να πιστεύω και αυτοί που ονειρεύτηκα ότι είστε! Δεν έχω να πω πολλά και δεν έχω τη διάθεση να πω πολλά! Απλά αν γίνεται να ξεχάσω ότι άσχημο! Αυτό! Και να σταματήσουν να μου λείπουν οι άνθρωποι... τους θέλω κοντά μου απλά!

Και μετά τι;

Είναι τόσες μέρες που θέλω να γράψω και ο χρόνος δε μου το επιτρέπει. Όλη μέρα ασταμάτητο τρέξιμο και οι ώρες χαλάρωσης περιορισμένες. Η ζωή αποκτά νέο νόημα με περισσότερα εξωτερικά ερεθίσματα. Μα σήμερα κάπου έχασα το μέτρημα και ήταν πολλά για να μείνω πάλι ανεπηρέαστη.
Πολλές φορές στη ζωή μας λέμε ότι δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει αύριο. Μα είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν το έχουμε καλοσκεφτεί ούτε μία απ' αυτές. Δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους που τρέχουν να πέφτουν και να μην τους δίνεται η ευκαιρία να σηκωθούν. Ούτε άλλους που τηρούν όλες τις προϋποθέσεις να συνεχίσουν και κάποιος τους πετάει κάτω. Και φυσικά εξοργίζομαι μ' αυτούς που χωρίς καμία προειδοποίηση αποσύρονται απ' αυτό το μεγάλο πανηγύρι, χωρίς να σκεφτούν. Και κάπου εκεί είναι που ξεκινάνε τα υπαρξιακά. Και είναι αδύνατο να μείνω ανεπηρέαστη απ' όλο αυτό όσο και να το θέλω!! Πως γίνεται τη μία μέρα η ζωή να κυλά φυσιολογικά και την επομένη χωρίς κανένα σημάδι το νήμα της ζωής να κόβεται; αλήθεια, πόσο σίγουροι είμαστε ότι μόλις βγούμε απ' την εξώπορτα του σπιτιού δε θα συμβεί το οτιδήποτε με οποιοδήποτε αποτέλεσμα; νομίζω πως η ζωή είναι τόσο γλυκιά που πιστεύουμε πως έχουμε πάρει στα χέρια μας τα ηνία της μοίρας και αποφασίζουμε "όχι σ' εμένα. Γιατί άλλωστε σ' εμένα;" Κι απ' την άλλη πως μπορεί να συμφιλιωθείς με την ιδέα πως αυτή μπορεί να είναι η τελευταία σου στιγμή πάνω στη γη; είναι πολύ όμορφο και φιλοσοφημένο και πολλά άλλα αυτό το "ζήσε την κάθε σου στιγμή σα να είναι η τελευταία". Μα θα έπρεπε να τελειώνει αλλιώς. "ΤΟΛΜΑΣ;" Ακόμα και αυτό φοβόμαστε, σίγουρα! Πως να αντέξεις το βάρος ενός επικείμενου τέλους; πως να αποδεχθείς πως ότι ήταν μέχρι εδώ;
Δεν έχω κάποιο συμπέρασμα σήμερα.
Εγώ να απαντήσω; δύσκολο είναι. Τολμάω άραγε;
Ποιος ξέρει; η πορεία θα δείξει!
Καληνύχτα...

Υ.Γ: Ένα τραγούδι που ίσως πάντα να μου θυμίζει εσένα, ακόμα κι αν δε σε γνώριζα. Ίσως κάτι να μου έδωσες κι έτσι!! Ευχαριστώ.

 

 

Μια μέρα γεμάτη ομορφιά...

Οι μέρες στο νησί τελειώνουν!! Έτσι πρέπει να εκμεταλλευτούμε το υπόλοιπο στο έπακρον!!
Σε γενικές γραμμές ο καιρός ήταν αρκετά καλός αυτές τις δύο βδομάδες... τόσο που μάλλον έπρεπε να είχαμε βγει περισσότερο από το σπίτι!! Δεν πειράζει όμως! Ήταν πανέμορφες έστω και αυτές οι λίγες και έτσι αποζημιώθηκα!
Σήμερα ήταν μια απ' αυτές τις όμορφες μέρες και τι πιο ονειρικό από μια βόλτα για να χαζέψουμε το ηλιοβασίλεμα!!
Τα μέρη γνώριμα... τα πρόσωπα περισσότερα!! Κι αυτό ήταν τόσο ζεστό!! Βγάζαμε φωτογραφίες, χαμογελούσαμε, ήμασταν αγκαλιά! Φεύγοντας, έπιασα τον εαυτό μου να νιώθει μια αστείρευτη πληρότητα και να μη μπορεί να βαστάξει τόση ομορφιά μαζεμένη σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα!! Το βίωνα! Το σώμα μου το εξωτερίκευε, το έδιωχνε! όχι επειδή ήταν ανεπιθύμητη η χαρά, αλλά επειδή ήταν τόση πολύ που δε χώραγε... είναι υπέροχο να βρίσκεσαι στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη ώρα, με τα κατάλληλα άτομα (μείον ενός που, εάν ήταν μαζί, θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του νησιού) και να γεμίζεις κομμάτια γης με αναμνήσεις!! Κι όταν ξαναπεράσεις από εκεί, θα ανασύρεις όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές και σχεδόν τις ξαναβιώνεις!! Το ζήτημα είναι να είναι έντονες και να μπορούν να κρατήσουν στο χρόνο!! Η σημερινή μέρα λοιπόν, στοιχηματίζω ότι είναι μία απ' αυτές!!
Πάντως, το συμπέρασμα που βγήκε από αυτές τις δύο βδομάδες και κάτι εδώ είναι ένα:
Θα αγαπώ πάντα αυτό το νησί! Όπου κι αν βρίσκομαι! Η καρδιά μου δυστυχώς ή ευτυχώς, θα χτυπά εδώ κατά το ήμισυ!
Αντίο υπέροχή μου μέρα!! Σ' αγάπησα πολύ!

Με τη δύναμη του νησιού μου!!

Σήμερα πάλι πνίγηκα λίγο!! Η επιθυμία μου να μιλήσω, ήταν τόσο έντονη που δε γινόταν να αντισταθώ!!
Τα μέρη γνώριμα... Το νησάκι μου πιο όμορφο από ποτέ! Με λίγο ήλιο, σαν άνοιξη!! Η θάλασσα γυαλί να την περπατήσεις!! Τι όμορφη εικόνα!! Μου είχε λείψει!! Παρέα, το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς μου! Φυσικής και μη!! Όλοι πάντως αγαπημένοι μου!
Τα γέλια έδωσαν και πήραν!! Και θα συνεχίσουν σίγουρα!! Πάντα τα καλύτερα θα είναι αυτά που ακόμα δεν έχουν έρθει! Είναι μια βδομάδα που θα αγαπώ πολύ και θα τη σκέφτομαι με λαχτάρα τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθώ εδώ!!
Το πρωί κατέβηκα στη χώρα για να χαζέψω λίγο τα όσα ανοιχτά μαγαζάκια!! Το τοπίο ειδυλλιακό για τα δικά μου γούστα!! Ένιωθα σα λουλούδι που άνοιγε τα πέταλά του στον ήλιο για να τον νιώσει σε κάθε σπιθαμή του!! Ανεβαίνοντας και πάλι στο χωριό με το αμάξι, σκέφτηκα πόσο όμορφα θα ήταν να κοιμόμουν και να ξυπνούσα μέσα σε αυτή την ομορφιά!! Να ανοίγω κάθε μέρα μια μεγάλη αγκαλιά για να χωρέσω συναισθήματα, λέξεις και εικόνες που θα αγαπούσα ανά τον καιρό! Μα μετά σκέφτηκα πως στη μεγαλούπολη με περιμένουν!! Ή έστω, εκεί είναι το μέρος που θα συναντηθούμε ξανά! Δε γίνεται εγώ να φύγω!! Μα δε θέλω κιόλας να χάσω όσους βρίσκονται εκεί!!
Τελικά, πόσο όμορφο και άσχημο παράλληλα είναι να δένεσαι με τους ανθρώπους!! Τόσο που σε κάνει να μένεις βράχος ακλόνητος σε ένα μέρος! Και να νιώθεις όμορφα γι' αυτό! Κι όλα αυτά, χωρίς να στο ζητήσει κανείς!! Απλά ένα "μου λείπεις" να σε φωνάζει πάλι πίσω λες και δεν έχεις καμία δουλειά εκεί που βρίσκεσαι τώρα...
Νομίζω πως στο όνειρο προστίθεται κάτι ακόμα... μέχρι σήμερα υπήρχαν τα πρόσωπα, η θάλασσα και η μουσική... πλέον, το τέλειο ολοκληρώνεται με την τοποθεσία! Θέλω να σας δω όλους μια μέρα εδώ, στην Πάρο μου, στο νησί που πάντα θα νιώθω πως βλέπω πρώτη φορά!!! Που θα ζούμε σα να μη σκεφτόμαστε το μετά! Όπως μου αρέσει!! Αυθόρμητα!!!
Ας ελπίσουμε πως η τύχη μου θα ακούσει!!!
Ώρα να ονειρευτώ...
Καληνύχτα!!

Ο δρόμος που μπορώ να περπατήσω και να χαζεύω γη και ουρανό να ενώνονται...
τι πιο όμορφο...

Μεγάλη αγάπη..

Είναι που είμαι συναισθηματικός άνθρωπος και δεν μπορώ να ξεχάσω λεπτό όσα νιώθω..
Είναι που έχω τον ίδιο ενθουσιασμό σα να μην έχει περάσει ούτε στιγμή από την πρώτη μας αγκαλιά..
Είναι που δεν θέλω να χαρίσω αυτό το τραγούδι σε κανέναν άλλο, ακόμα κι αν μπορώ!
Είναι που αυτό το κοριτσάκι που κάποτε γνώρισα, με τις φλόγες που έβγαζαν τα μάτια της απλά στο άκουσμα του ονόματος "Παντελής", μου έχει κλέψει για πάντα την καρδιά...

Παντοτινή μου αγαπημένη...

Ο τελευταίος μονόλογος του έτους

Κοίτα πότε έφτασε η 31/12/2012!! Έφυγε άλλος ένας χρόνος και φορτώθηκε στην καμπούρα μας! Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, θέλω να κάνω την εκτίμησή μου για το έτος που μας χαιρετά... Γυρίζω πίσω και βλέπω όμορφα, άσχημα, σκαμπανευάσματα, αδράνειες... όλα! Φαίνεται γεμάτος χρόνος μάλλον... Για πρώτη χρονιά μετά από τέσσερα συνεχόμενα χρόνια, δεν είχαμε απώλειες... Τουλάχιστον σωματικές! Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό είναι η αλήθεια! Απ' την αρχή του χρόνου οι αλλαγές ήταν εμφανείς! Μετακόμιση ξανά, αυτή τη φορά η διαδρομή ήταν Άρτα-Αθήνα. Η ζωή έπρεπε να αναδιοργανωθεί αναγκαστικά! Κι όχι μια, αλλά δύο φορές!! Πλέον, αυτός ο τομέας τακτοποιείται και μπαίνει σε ένα πολύ όμορφο στάδιο! Νιώθω το σπίτι μου πιο σπίτι απ' το καθένα. Μου παρέχει ασφάλεια που δεν πίστευα και αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι!! Είναι η φωλίτσα μου!! Πλέον στο προηγούμενο σπίτι μου μένει ο Αναστάσης με τη Γλυκερία μας! Ναι, είναι μας! Ξεκίνησαν να συζούν!! Είναι τόσο όμορφο που προστίθεται άλλο ένα μέλος στην οικογένεια! Έτσι το νιώθω!! Η χρονιά επίσης είχε πολύ τρέλα! Πίστευα ότι ήξερα τι ήθελα, αλλά μάλλον έκανα λάθος! Πλέον όλα είναι τόσο όμορφα... είμαι πολύ ικανοποιημένη, μην είμαι αχάριστη!! Αλλά πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης!! Ο ψυχολογικός τομέας, που είναι ο βασικότερος για εμένα, είναι στα up του!! Οι άνθρωποι που αγαπώ είναι κοντά μου... αν εξαιρέσουμε τους γονείς μου που για άλλη μια χρονιά μου λείπουν απίστευτα κι ας μην το ξέρουν... Αυτός ο χρόνος όμως είχε και άσχημα... Φοβάμαι ότι χάνω κάποιους άλλους ανθρώπους που αγαπώ αφάνταστα... και αυτοί είναι οι νονοί μου... ο δεύτερος πατέρας μου ξαφνικά χάνεται!! και αν τελικά πέσω μέσα, πραγματικά η απώλεια θα είναι μεγάλη! Ας ελπίσουμε ότι τελικά θα είναι ένας άσχημος εφιάλτης... Αυτός ο χρόνος όμως, μέσα από την άσχημη οικονομική κατάσταση, που δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι ατομική αλλά μαζική, μου έμαθε κάτι. Πηγαίνοντας εγώ για τα τελευταία πρωτοχρονιάτικα ψώνια, αγορασμένα απ' το υστέρημά μου ή απ' το περίσσευμά μου, συνάντησα ανθρώπους άστεγους και μόνους, μέσα στο κρύο και τη βροχή... Ένιωσα τόσο μικρή κρατώντας τη μεγάλη μου σακούλα... Γι' αυτό, το μεγάλο μου δίδαγμα είναι πως, όσο έχω ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι μου και ένα μικρό πιάτο για το απαραίτητο γεύμα μου, δε θα ξαναπαραπονεθώ! Γιατί μπροστά σε άλλους είμαι πλούσια!! Γιατί έχω τα υλικά αγαθά που δυστυχώς θεωρώ αυτονόητα και τους ανθρώπους που αγαπάω δίπλα μου!! Όσα περιμένω απ' το 2013 είναι πολλά και καλά!! Και νομίζω ότι όλα είναι πολύ κοντά!! Πως γίνεται άλλωστε να μην τα περιμένω, αν το 2012 με αφήνει με τόσο υπέροχο τρόπο...!! Θέλω να αποχαιρετήσω με αυτές τις όμορφες σκέψεις αυτό το χρόνο για να έρθει με την ίδια καλή διάθεση ο νέος! Γιατί η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται λέει ο λαός!! Κι αν ισχύει, θέλω να έχω την αφρόκρεμα της ζωής στο μυαλό μου! Καλή μας χρονιά, με θετική σκέψη, πολύ διάθεση για ζωή, με τους αγαπημένους μου ανθρώπους αναπόσπαστο κομμάτι μου και φυσικά με υγεία! Γιατί χωρίς τα δύο τελευταία, δε θα έχει νόημα!!

Χαρές, χαρές και πάλι χαρές!!!

Σήμερα παραδόξως, έχω ανεξάντλητα καλή διάθεση!!! Κρίμα που τελειώνει η μέρα όπου να 'ναι... Θες που ένιωσα μετά από καιρό πως προσέφερα κάτι; πως κατάφερα κάτι με τον κόπο μου? Ήταν όλα μαζί... Πρόσωπα, καταστάσεις... όλα με οδηγούν σε όσα έχω αγαπήσει και έχουν σημαδέψει τη ζωή μου!! Και πραγματικά, το κουτάκι με αυτή την ομορφιά, έφτασε στα χέρια μου τόσο άθικτο, με τόση απ' τη γνωστή μου αφέλεια και τόσο απ' τον χαρακτηριστικό ενθουσιασμό μου, που πραγματικά είχα ξεχάσει πόσο υπέροχο είναι... Φωτεινό, γυαλιστερό, και καθαρό. Γυάλινο αλλά χωρίς δαχτυλιές.. Βγαλμένο από παραμύθι! Με μια χρυσόσκονη μέσα που όταν πέφτει κάνει αυτό το μαγικό ήχο που ξέρουμε από τα παιδικά που βλέπαμε μικρές.. Αυτή η απερίγραπτη χαρά που θέλει να βρει μια αμυχή και να βγει έξω, αλλά πάντα θα είναι λες και δεν μπορεί να ξετρυπώσει από πουθενά και κοντεύει να με πνίξει με έναν τόσο υπέροχο τρόπο!!! Σήμερα ήταν "το τρίτο και καλύτερο"! Δίπλα μου μια καρδιά που ο ρυθμός της καταφέρνει να με κάνει να πετάω από χαρά... Ποτέ δεν θα καταλάβει κανείς, ακόμα κι εγώ, πως μπορεί να συμβαίνει.. Τα μέρη, γνωστά! τα πρόσωπα κάπου κάπου αλλάζουν, αλλά είναι ωραίο κι αυτό! το θέμα είναι ότι όποτε συμβαίνει, μου αποδεικνύει πως η διάθεση πάντα θα υπάρχει! Αρκεί να υπάρχουν λίγοι σταθεροί άνθρωποι στη ζωή μου! Είναι γιορτές... Τώρα υποτίθεται πως η Αθήνα είναι στολισμένη... Αλλά και φέτος πρωτοτυπούμε... Όλος ο κόσμος Χριστούγεννα, εμείς συσκότιση!! Και κάπου εκεί είναι που πεισμώνω! Ε όχι πια!!! Όχι άλλη μιζέρια!!!! Και έτσι, εγώ σας πάω κόντρα... Πάω κόντρα σε όση κακομοιριά έχετε εσείς που βάζετε ακόμα το κεφαλάκι σας κάτω από μία στέγη!! Γιατί τίποτα δε θα γίνει καλύτερο με τον δικό σας τρόπο!! Αντίθετα απ' ότι με το δικό μου!!!!!!!

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις...

Πόσο ανάγκη είχα να γράψω για άλλη μια φορά...
Για άλλη μια φορά τα μάτια μου πονάνε και δακρύζουν... Αφού το υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναγίνει!!! Και να πεις ότι πέρασε καιρός... το πρωί ήταν που ορκίστηκα!! Μα να 'μαι πάλι στην ίδια θέση να μιλάω μόνη μου και να λέω γιατί απέτυχα γι' ακόμα μια φορά... Αλλά αυτή τη φορά ήταν αναπόφευκτο... το έχουμε ξαναπεί... ακόμα παιδί είμαι... δε θέλω να μου παίρνουν κάτι μέσα απ' τα χέρια... ακούγεται πολύ κακός αυτός ο "κτητικός" τόνος, αλλά δεν είναι!! Έτσι καταλάβαινα ένα χρόνο τώρα... ότι κάτι είχα δικό μου!! έστω και μικρό, αλλά κάτι!!! Μετά; τι; τίποτα! έρχονται και το σκοτώνουν με αντάλλαγμα λεφτά που ποτέ δε θα πάρω στα χέρια μου... είναι γι' άλλους αυτά... εγώ ότι είχα, πέταξε...
Μακάρι να βγω ψεύτρα... μακάρι να μη χρειαστεί να γράψω ξανά κάτι, γιατί κάθε φορά δεν είναι για καλό... κι ας είναι η μοίρα μου να πονέσουν ξανά τα μάτια μου... τι να γίνει... είναι πρόβλημα που αν και όποτε εμφανιστεί, θα το λύσω κι αυτό!!

Και τι μπορώ να πω για σένα
που να 'ναι εσύ
λέξεις με δέρμα και μαλλιά
γραμματικές για την αφή
χέρια πλεγμένα

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σαν να μ' αγαπάς

Και πώς μπορώ να σε θυμάμαι
και να 'σαι εσύ
τα γέλια σου σαν τα νερά
μια ήσυχη λέξη στ' αυτί
και να νικάμε

Ένα αστείο η ζωή...

Πόσο παράξενα εναλλάσσονται οι καταστάσεις στη ζωή... τα συναισθήματα μας για έναν άνθρωπο και η διάθεσή μας συνήθως επηρεασμένη από τους εξωτερικούς παράγοντες.
Γύρω μου και μέσα μου άνθρωποι κατά βάση χαρούμενοι ή λυπημένοι... κι άλλες φορές χαρούμενοι και λυπημένοι σχεδόν την ίδια στιγμή, με διαφορά λίγων λεπτών! Μπορεί να φταίει η ψυχοσύνθεσή μου, αλλά πλέον καταλήγω στο συμπέρασμα πως όλοι μας είμαστε δυνάμει κυκλοθυμικοί! Το θέμα είναι να βρεθεί ο λόγος για να βγει στην επιφάνεια!
Μα το πιο απίστευτο είναι πως αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε έναν άνθρωπο!!
Να, για παράδειγμα όταν ένας άνθρωπος μπαίνει στη ζωή σου για τα καλά με την όποια ιδιότητα, αυτομάτως οι απαιτήσεις και τα όσα δίνεις αλλάζουν. Ξαφνικά θα είναι αυτός που θα σε ακούσει στα προβλήματά σου, θα σου σταθεί, θα είναι ο ώμος που θα κλάψεις! Το ακόμα πιο σπουδαίο αλλά συνάμα και δύσκολο (όπως μου είπε κάποτε ένας άνθρωπος που αγαπάω απέραντα) είναι πως αυτός ο άνθρωπος θα ευτυχίσει με τη χαρά σου! Θα είναι εκεί να ζητωκραυγάσει την επιτυχία σου! Κι όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή έτσι προκύπτει! Είναι μια δύναμη ασυγκράτητη που τα προκαλεί όλα αυτά! Τόσα συναισθήματα συσσωρευμένα σε μια καρδιά, ένα είναι, ένα νου! Και ξαφνικά, τσουπ! όλα χάνονται! Μα βέβαια, αυτό δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε ξύπνησες στραβά και αποφάσισες ότι όλα όσα ένιωσες και είπες ανήκουν στο παρελθόν! Κάτι συνέβη! Και για την ακρίβεια κάτι καθοριστικό ή πολλά μαζί! Γιατί δε δικαιολογείται αλλιώς!! Μπορεί βέβαια η αρχή να ήταν μια απόρριψη. Είναι πράγματι σκληρό να σου παίρνουν πίσω όσα θεωρούσες μέχρι χθες κατάκτηση. Είναι επίσης λυπηρό να μεταλλάσσονται τα συναισθήματα και να πηγαίνουν από το ένα άκρο στο άλλο... Πονάει πολύ όντως, μα δε συγκρίνεται με την απώλεια όσων υπήρχαν μέσα σου. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το σημείο που ένα δικό σου κομμάτι φεύγει και μπαίνει στο συρταράκι με τις αναμνήσεις... και αφού μέχρι πριν σου ανήκε, τώρα θα σου λείψει! Κι από εκεί και ύστερα, ψάχνεις τρόπους να το συμπληρώσεις! Δε λέω, αν υπάρχουν άνθρωποι με αγάπη γύρω σου (εκτός πάντα οικογενειακού κύκλου) θα το συμπληρώσεις και κάποιες φορές θα ξεπεράσεις και όσες κακουχίες πέρασες! Κι αυτό, γιατί η ατόφια αγάπη έχει απίστευτη δύναμη!
Το θέμα λοιπόν είναι να μη χάνεις ούτε δευτερόλεπτο από τη ζωή σου. Είναι στη φύση μας να πληγώνουμε και να πληγωνόμαστε! Το θέμα είναι ακόμα κι εκεί να βρίσκουμε τη θετική πλευρά! Να παίρνουμε το καλό και ότι άσχημο να το πετάμε. Και μετά; να είμαστε έτοιμοι για τις εμπειρίες που ακολουθούν! Γιατί αν δεν είμαστε, απλά δε θα τις ζήσουμε όπως τους αρμόζει!
Το ζητούμενο σ' αυτή τη ζωή είναι να την περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται με παρέα πάντα ανθρώπους που υπάρχει αμοιβαία αγάπη...

Πάει καιρός...
Μια νέα Ιθάκη... με περισσότερες φουρτούνες...
Είμαι μακριά απ' όλους, μόνη στη μέση του πουθενά...
Πόσο πρέπει να δεχτώ αυτή την έμμεση-πνευματική επαφή;
"Είμαι εδώ κι ας μην επιβεβαιώνεται διαρκώς! και το ξέρεις!!"
Κουράστηκα να μην μπορώ να έχω κάποιον άλλον άνθρωπο να μου πει "σε καταλαβαίνω... κι εγώ αν ήμουν στη θέση σου, το ίδιο θα έκανα..."
Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος βρίσκεται 5 ώρες μακριά μου... μα άλλοι είναι ακόμα παραπέρα...
Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό...
Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος βρίσκεται 51.80€ μακριά μου.........
Όσο σε έχει σιχαθεί το είναι μου, τόσο πιο κοντά μου έρχεσαι....

Εγώ είμαι μια μουντζούρα..
Μια μουντζούρα που ξεκίνησε σαν κουκκίδα.. Και σιγά σιγά γινόταν μια γραμμή. Ίσια χωρίς διακοπές. Η γραμμή μεγάλωνε και ξαφνικά έγινε πιο έντονη, με όμορφα και ζωηρά χρώματα... αυτή είναι η μέρα που συστηθήκαμε μικρό μου...(Ε) Στη συνέχεια, η γραμμή αν και με χρώματα άρχισε να κάνει καμπύλες! Και μετά πάλι ευθεία! Ένα μολύβι την πήγαινε όπου αυτό ήθελε!! Κάποιες φορές έφτιαχνε σχέδια κι άλλες πάλι μπερδεμένες σκέψεις πάνω σε μια κόλλα χαρτί. Όλα όμως μας έφτασαν μέχρι εδώ... Δεν πέρασαν πολλά χρόνια που η γραμμούλα ενώ συνέχιζε τη ζωή της με φωτεινά χρώματα άρχισε να ανεβαίνει. Σιγά σιγά... μέχρι που μια μέρα χάραξε μια ανοδική πορεία τελείως ξαφνικά... αυτή είναι η πρώτη μέρα που συνάντησα κι εσένα μικρή μου...(Β) λίγες μέρες αργότερα η γραμμούλα ένιωθε ολοκληρωτικά πως είχε την τύχη με το μέρος της!! Κοίταξε γύρω της και πρόσεξε πως δεν υπήρχαν ούτε γόμες ούτε οποιουδήποτε είδους διορθωτικό...Αυτή είναι η μέρα που ένα ακόμα πρόσωπο μπήκε στο διάβα της... (Β)Να 'ταν Σεπτέμβριος του 2008 που η γραμμή χάραζε τέτοιες τρελές και ανεξέλεγκτες πορείες μέσα στον τρελό της χορό... ήταν η μέρα που σε πρωτοσυνάντησα σκασμένε άνθρωπε... Και μετά την ακμή όμως πάντα έρχεται η παρακμή.. αργά΄αργά, σταδιακά, μέσα μου ξεκινούσε η κάθοδος. Μέχρι που την έζησα εις διπλούν... άνθρωποι φεύγουν είτε απο τη ζωή μας, είτε απο τον κόσμο και κατ' επέκταση κάποιες φορές και απο τη ζωή μας. Και απο τότε κάθε όμορφο σχέδιο της γραμμούλας έγινε μουντζούρα... Χαίρομαι όμως που ακόμα και τότε υπήρχαν άνθρωποι πρόθυμοι να κρατήσουν τη γραμμούλα ωστε να μην τραβήξει μικρές (έστω) κάθετες γραμμές με τη γόμα που έπεσε στα χέρια της... Τα υπόλοιπα απο εκεί και πέρα δεν άξιζαν και τόσο... αν εξαιρέσουμε τρεις σημαντικές προσωπικότητες...

Μα ακόμα κι αν όλο αυτό είναι μια απίστευτη γενικολογία με προσωποποιήσεις, θέλω να πω για άλλη μια φορά...

Και πάλι δε μου λείπουν τα χρόνια που πέρασαν... Ακόμα και τώρα που ο κόσμος προχωράει γύρω μου και με πληγώνει όχι! Δε λυπάμαι με τη χαρά τους... Μα μου λείπω... μου λείπω εγώ με τις χαρές και τα δάκριά μου... με την απίστευτη σιγουριά που είχαν οι λέξεις μου και με μια ιδέα καρφωμένη στο μυαλό...

Να 'σαι καλά....

Υ.Γ:Μα φυσικά και δεν σε ξέχασα!!(Ν) είσα μέρος της τωρινής μου χαράς κι εσύ!! Μα συγχώρεσέ με... δεν μπορώ να προσεγγίσω πότε μπήκες στη ζωή μου για τα καλά...